Εκοιμήθη εν Κυρίω ο επίσκοπος Χριστουπόλεως Ιάκωβος «τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ ἐπλήρωσεν χρόνους μακρούς ἀρεστὴ γὰρ ἦν κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ»

 Μέσα σε κλίμα οδύνης αλλά καί βαθιάς συγκινήσεως, το πρωί της Τετάρτης 26 Νοεμβρίου κατά το Ορθόδοξο εορτολόγιο (9 Δεκεμβρίου κατά το τρέχον) προεπέμφθη εις την αιωνιότητα ο μακαριστός επίσκοπος Χριστουπόλεως κυρός Ιάκωβος.

Η εξόδιος ακολουθία μετά της θείας Λειτουργίας τελέσθηκε στό καθολικό της Ιεράς Μονής τού Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, Περιστεράς Θεσσαλονίκης, υπό του μακαριωτάτου αρχιεπισκόπου Αθηνών καί πάσης

Ελλάδος κ.κ. Μακαρίου κατά την μοναστηριακή τάξη, με την συμμετοχή του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Επισκόπου Περιστεράς κ. Μακαρίου και των θεοφιλεστάτων Επισκόπων, αδελφών

 της ως άνω Ιεράς Μονής, Καισαρείας κ. Τιμοθέου, Πέτρας κ. Δαβίδ, καθώς και όλων των Αδελφοθεϊτών πατέρων. Τον ασθενούντα παναγιώτατο Μητροπολίτην Θεσσαλονίκης κ. Ευθύμιο εξεπροσώπησε ο αιδεσιμότατος εφημέριος των Βασιλικών, π. Δημήτριος Κυριαζίδης.

 

Μετά το πέρας της εξοδίου ακολουθίας πραγματοποιήθηκε ο ενταφιασμός του μακαριστού Επισκόπου εντός του Ιερού ταφικού Παρεκκλησίου του Τιμίου Προδρόμου, σε ειδικά διαμορφωμένο χώρο τον οποίον ο Μακαριώτατος έχει ειδικώς διαμορφώσει για παρόμοιες περιστάσεις.

 

Η κοίμησις του θεοφιλεστάτου Ιακώβου υπήρξε, κατά κοινή ομολογία, ένα μεγάλο πλήγμα για την Εκκλησία μας και ιδιαιτέρως για τον Μακαριώτατον αρχιεπίσκοπον ημών κ. Μακάριον, του οποίου δεν υπήρξε απλώς ένας από τους πολλούς πνευματικούς του υιούς, αλλά μοναδικός πολύτιμος συνεργάτης και στήριγμα, από της πρώτης στιγμής τής μετακινήσεως του στην πολυεύθυνον καθέδρα των Αθηνών

Έφυγε ένας εκλεκτός, ιδιαίτερα πνευματικός και πολύ αγαπητός άνθρωπος, με σπάνια χαρίσματα, με μεγάλη ταπείνωση και μοναδική απλότητα. Θα μείνει βαθιά χαραγμένος για πάντα στη μνήμη όλων μας, για τις αρετές του αυτές και τον αγγελικό του βίο, που δύσκολα σήμερα συναντάται.

Τα αισθήματα που διακατέχουν τούς πάντας, είναι αισθήματα χαρμολύπης.

Από την μια δεν μπορούμε να αποδεχθούμε ότι έφυγε από ανάμεσα μας ένας τέτοιος αξιαγάπητος και ιδιαίτερα χαρισματικός Ιερωμένος. Από την άλλη, είμεθα βέβαιοι ότι τώρα 

ευφραίνεται κοντά στον Κύριο μας Ιησού Χριστό, που τόσο αγάπησε και υπηρέτησε ακούραστα με μεγάλο ζήλο και θέρμη.

 

Μαζί με την Υπεραγία ημών Θεοτόκο, τον άγιο Ιάκωβο τον Αδελφόθεο και όλους τους Αγίους μας, ιδιαιτέρως δε την νύμφη του Χριστού Αγία Αικατερίνη, στην μνήμη της οποίας ο Κύριος τον εκάλεσε κοντά του, παρακάθεται πλέον στο δείπνο τής βασιλείας αυτού.

Ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός ας αναπαύει την μακαρία ψυχή του, εμείς δε ας έχουμε τήν ευχή του.

ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ, ΔΕΣΠΟΤΑ ΙΑΚΩΒΕ, ΘΑ ΖΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ.

Σε κλίμα συγκίνησης τελέστηκε το μνημόσυνο των τριών ημερών του Μακαριστού Επισκόπου Χριστουπόλεως

 κυρού Ιακώβου την Πέμπτη 27 Νοεμβρίου μνήμη του Αγίου Ιακώβου του Πέρσου στην Ι. Μ. Αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου Περιστερά Θεσσαλονίκης, και στο παρεκκλήσιο του Τιμίου Προδρόμου όπου και ενταφιάστηκε. Το μνημόσυνο τέλεσε ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κ. Μακάριος.

Οι ιεροί κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκφρασις των αιωνίων εντολών και δικαιωμάτων του Θεού.

 

Οι ιεροί κανόνες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, έκφρασις των αιωνίων εντολών και δικαιωμάτων του Θεού.

 

Ιεροδ. Μακαρίου Παλαιολόγου Πτυχιούχου

Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Αθηνών και Μεταπτυχιακού φοιτητή στον τομέα της Δογματικής  της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ.

 

Από τα χρόνια των σπουδών μου στην θεολογία, τόσο των προπτυχιακών όσο και των μεταπτυχιακών ήρθα αντιμέτωπος με απόψεις οι οποίες βρίσκονται σε πλήρη αντίθεση με τη θεολογία και την Εκκλησιαστική κανονική τάξη και παράδοση. Το νευραλγικό θέμα το οποίο θα αναλύσουμε αφορά το κύρος των ιερών κανόνων αφού έχουμε συνειδητοποιήσει την σημασία αυτού του αναμφίβολα ουσιαστικού θέματος.

Σταθμό έχουν χαρακτηρίσει την  διδακτορική διατριβή του Αρχιμ. Χ. Βαρθολομαίου Αρχοντώνη (νυν ‘’οικουμενικού πατριάρχη’’) η οποία έχει τίτλο ‘’ Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν ἱερῶν κανόνων καί τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ’’. Στόχος του άρθρου αυτού είναι να δώσει μία απάντηση στους μελετητές των ιερών κανόνων αλλά και να απαντήσει στην αντιπατερική διατριβή του Αρχοντώνη ερμηνεύοντας ορθά τους ιερούς κανόνες που αυτός και άλλοι αναφέρουν.

Κωδικοποίηση ονομάζεται η κατάργηση ή η τροποποίηση των ιερών κανόνων, με την δικαιολογία ότι συντάχθηκαν σε μία αλλοτινή και πολύ μακρινή εποχή από την σημερινή   δηλαδή στην πρώτη χιλιετία (1^ος -9^ος αιώνας μ. Χ.) και ως εκ τούτου ορισμένοι κανόνες  πρέπει να καταργηθούν καθ’ ολοκληρίαν  ή ότι κάποιοι κανόνες έχουν περιπέσει σε αχρησία (ότι δεν εφαρμόζονται σήμερα) π.χ. οι κανόνες των κατηχουμένων, ή ότι πολλοί κανόνες επαναλαμβάνονται από άλλους και ως εκ τούτου είναι ‘’πλεονάζοντες’’.

Πριν ξεκινήσουμε πρέπει να δώσουμε μια καθαρή αρνητική απάντηση στο ‘’εάν είναι επιδεκτικοί τροποποιήσεων και αλλοιώσεων οι κανόνες των αγίων Οικουμενικών Συνόδων και των θεοφόρων πατέρων στις εκάστοτε αντιλήψεις και αυτό γιατί οι κανόνες της Εκκλησίας υποδεικνύουν το ορθό γιατί: α) στηρίζονται στην θεόπνευστη Αγία Γραφή και στην αυθεντική αποστολική και εκκλησιαστική παράδοση, τις αποκαλυφθείσες από την Αγία Τριάδα, β) θεσπίστηκαν ή επικυρώθηκαν (εγκρίθηκαν) από την Εκκλησία και μάλιστα με Οικουμενικές Συνόδους που εκφράζουν το αλάθητο της Εκκλησίας και γ) από τη στιγμή που επικυρώθηκαν από μια Οικουμενική Σύνοδο αποκτούν οικουμενικότητα, διαχρονικότητα, διατοπικότητα και αυθεντικότητα. Είναι αλάθητες[1], γιατί αποφαίνονται (αποφασίζουν), καθοδηγούμενες από το Άγιο Πνεύμα.

Κανόνες που απαγορεύουν την αλλοίωση των ιερών κανόνων

Ξεκινώντας θα δούμε τι λένε οι ίδιοι οι κανόνες μαζί με τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας οι οποίοι θέσπισαν ή επικύρωσαν τους κανόνες σε Οικουμενικές Συνόδους.

Ο β΄ κανόνας της εν Τρούλω Συνόδου 691 στην Κωνσταντινούπολη λέει τα εξής: « Ἔδοξε δέ καί τοῦτο τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ συνόδῳ κάλλιστά τε και σπουδαιότατα, ὥστε μένειν καί ἀπό τοῦ νῦν βεβαίους καί ἀσφαλεῖς, πρός ψυχῶν θεραπείαν καί ἰατρείαν παθῶν, τούς ὑπό τῶν πρό ἡμῶν ἁγίων καί μακαρίων Πατέρων δεχθέντας, καί κυρωθέντας, ἀλλά μήν καί παραδοθέντας ἡμῖν ὀνόματι τῶν ἁγίων καί ἐνδόξων Ἀποστόλων ὀγδοήκοντα πέντε κανόνας… καί τούς λοιπούς πάντας ἱερούς κανόνας, ἤ ἀθετεῖν, ἤ ἑτέρους παρά τους προκειμένους παραδέχεσθαι κανόνας, ψευδεπιγράφως ὑπό τινων συντεθέντας, τῶν τήν ἀλήθειαν[2] καπηλεύειν ἐπιχειρησάντων. Εἰ δέ τις ἁλῶ (=συλληφθεῖ) κανόνα τινά τῶν εἰρημένων καινοτομῶν, ἤ ἀνατρέπειν ἐπιχειρῶν, ὑπεύθυνος ἔσται κατά τόν τοιοῦτον κανόνα, ὡς αὐτός διαγορεύει, τήν ἐπιτιμίαν δεχόμενος, καί δι’ αὐτοῦ ἐν ὧπερ πταίει θεραπευόμενος»[3].

Αναλύοντας περαιτέρω τον 2^ο κανόνα παρατηρούμε τα εξής: Στις πρώτες γραμμές διαφαίνεται σαφέστατα ο γενικότερος σκοπός της υπάρξεως των κανόνων στον εκκλησιαστικό χώρο. Οι κανόνες, δηλαδή θεσπίστηκαν από την ίδια την εκκλησία «πρός ψυχῶν θεραπείαν καί ἰατρείαν παθῶν». Δεν είναι δηλαδή διαταγές ή νόμοι που εξυπηρετούν την εξωτερική συμπεριφορά των ανθρώπων, αλλά είναι η πρακτική θεολογία, που βοηθούν στην επίγνωση της αμαρτωλότητος και οδηγούν στην μετάνοια. Συνεπώς είναι ποιμαντικός και σωτηριολογικός ο σκοπός των ιερών κανόνων[4].

Έπειτα αναφέρει ποιούς άλλους κανόνες επισφραγίζει. Στις τελευταίες γραμμές του ιδίου κανόνα της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου οι πατέρες χρησιμοποιούν ωρισμένα πολύ χαρακτηριστικά και δυνατά ρήματα, στην επιθυμία τους να εκφράσουν και διατυπώσουν την άποψη της μη παραχαράξεως και αλλοιώσεως των κανόνων. Τα ρήματα αυτά είναι: ‘’ἐξεῖναι’’, ‘’παραχαράτειν’’, ‘’ἀθετεῖν’’, ‘’ καπηλεύειν’’, ‘’ἀλῶ’’, ‘’καινοτομῶν’’, ‘’ἀνατρέπειν’’.

Συνεπώς κάθε αλλοίωση των ιερών κανόνων δεν είναι επιτρεπτή και μία τέτοια ενέργεια θεωρείται νόθευση της αλήθειας της Πίστεως. Και ακόμη «στηρίζοντες τό ἐκκλησιαστικόν πολίτευμα (οἱ ἱ. κανόνες) κεκτημένοι χαρακτῆρα καθολικόν καί αἰώνιον, οἷος εἶναι καί ὁ προορισμός τῆς Ἐκκλησίας συγκροτοῦσι τό θετικόν δίκαιον αὐτῆς»[5].

Ανάλογα επιχειρήματα αναφέρει και ο α’ κανόνας της Ζ΄Οικουμενικής Συνόδου (787 μ. Χ.) ο οποίος διακηρύσσει σχετικώς τα εξής: Τούτων οὖν οὕτως ὄντων… ἀσπασίως τούς θείους κανόνας ἐνστερνιζόμεθα, καί ὁλόκληρον τήν αὐτῶν διαταγήν καί ἀσάλευτον κρατύνομεν, τῶν ἐκτεθέντων ὑπό τῶν ἁγίων σαλπίγγων τοῦ Πνεύματος, τῶν πανευφήμων Ἀποστόλων, τῶν τε ἕξ ἁγίων οἰκουμενικῶν συνόδων καί τῶν τοπικῶς συναθροισθεισῶν ἐπί ἐκδόσει διαταγμάτων, καί τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν. Ἐξ’ ἑνός γάρ ἅπαντες καί τοῦ αὐτοῦ Πνεύματος αὐγασθέντες ὥρισαν τά συμφέροντα»[6]. Έτσι διακηρύσεται από την Ζ΄ Οικουμ. Σύνοδο «κατά τόν πλέον πανηγυρικόν τρόπον ἡ κρατοῦσα ἐν τῇ ἐκκλησιαστικῇ συνειδήσει βαθυτάτη πεποίθησις περί τῆς φύσεως καί τοῦ χαρακτῆρος τῶν θείων καί ἱερῶν τῆς Ἐκκλησίας κανόνων ὡς καρπῶν τοῦ Παναγίου Πνεύματος» [7].

Σύγχρονοι κανονολόγοι τονίζουν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει υποχρέωση να προβεί στην κωδικοποίηση των ιερών κανόνων λόγω του πλήθους και της ποικιλίας των κανόνων και κυρίως διότι κάποιοι από αυτούς είναι ταυτόσημοι, άλλοι αντιφατικοί με κάποιους άλλους και άλλοι ανεφάρμοστοι από τις σημερινές συνθήκες[8]. Στις σελίδες 44 και 45 ο Βαρθολομαίος φέρνει συγκεκριμένα παραδείγματα, γι’ αυτό θα περιορισθούμε ενδεικτικά στην εξέταση των συγκεκριμένων αυτών κανόνων.

Συνήθως προβάλλεται η αντίθεση του ξζ΄ (67) αποστολικού κανόνα προς τον κστ΄(26) του Μ. Βασιλείου. Ο ξζ΄ ορίζει ότι «εἴ τις παρθένον ἀμνήστευτον βιασάμενος ἔχοι ἀφοριζέσθω· μή ἐξεῖναι δέ αὐτῷ ἑτέραν λαμβάνειν, ἀλλ’  ἐκείνην κατέχειν, ἥν καθηρετίσατο, κἄν πενιχρά τυγχάνῃ»[9]. Ο κστ΄ κανόνας του Μ. Βασιλείου ορίζει ότι «ἡ πορνεία γάμος οὐκ ἔστιν, ἀλλ’ οὐδέ γάμου ἀρχή· ὥστε, ἐάν ἧ δυνατόν τούς κατά πορνείαν συναπτομένους χωρίζεσθαι, τοῦτο κράτιστον. Ἐάν δέ στέργωσιν ἐκ παντός τρόπου τό συνοικέσιον, τό μέν τῆς πορνείας ἐπιτίμιον γνωριζέτωσαν, ἀφιέσθωσαν δέ ἵνα μή χεῖρον τι γένηται»[10]. Κατ’ αρχήν οι δύο κανόνες έχουν διαφορετικό περιεχόμενο, διότι ο ένας αναφέρεται στον βιασμό παρθένου, ο άλλος στην κατ’ αμοιβαίαν συναίνεση πορνεία. Και στην δεύτερη περίπτωση ο γάμος των πορνικώς διαβιούντων δεν αποκλείεται.

Ἀλλη αντίθεση διαπιστώνεται μεταξύ του κστ΄ Αποστολικού και ιστ΄ κανόνων της εν Καρθαγένη συνόδου, διότι ο μεν κστ΄ Αποστολικός ορίζει ότι «τῶν εἰς κλῆρον προσελθόντων ἀγάμων κελεύομεν βουλομένους γαμεῖν ἀναγνώστας καί ψάλτας μόνον»[11] (πρβλ. και καν. στ΄ της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου) ο δε ιστ΄ της εν Καρθαγένη θεσπίζει «ὥστε τούς ἀναγνώστας εἰς τόν καιρόν τῆς ἥβης ἐρχομένους ἀναγκάζεσθαι ἤ συμβίους ἀγαγέσθαι ἤ ἐγκράτειαν ὁμολογεῖν»[12]. Κατ’ αρχήν οι κανόνες δεν αντιφάσκουν μεταξύ τους, διότι και οι δύο δέχονται τον γάμο τω αναγνωστών. Η διαφοροποίηση έγκειται στον υπό της εν Καρθαγένη συνόδου καθορισμόν  του χρόνου λήψεως της αποφάσεως υπό των αναγνωστών. («εἰς τόν καιρόν τῆς ἥβης ἐρχομένους»), ο οποίος εξυπηρετεί εκκλησιαστικούς λόγους και καθόλου δεν αντιφάσκει προς το πνεύμα του κστ΄ Αποστολικού κανόνος και ολόκληρης της κανονικής παραδόσεως.

Αντίθεση διαπιστώνεται επίσης και μεταξύ του ι΄ κανόνα της εν Αγκύρα συνόδου και του στ΄ της Πενθέκτης εν Τρούλλω, διότι ο μεν επιτρέπει τον μετά την χειροτονία γάμο των διακόνων, ο δε τον αποκλείει. Ο ι΄ κανών της εν Αγκύρα συνόδου ορίζει ότι «διάκονοι, ὅσοι καθίστανται παρ’ αὐτήν την κατάστασιν εἰ ἐμαρτύραντο καί ἔφασαν χρῆναι γαμῆσαι μή δυνάμενοι οὕτω μένειν, οὗτοι μετά ταῦτα γαμήσαντες ἔστωσαν ἐν τῇ ὑπηρεσία, διά τό ἐπιτραπῆναι αὐτοῖς ὑπό τοῦ ἐπισκόπου. Τοῦτο δέ εἴ τινές σιωπήσαντες καί καταδεξάμενοι ἐν τῇ χειροτονίᾳ μένειν οὕτω μετά ταῦτα ἧλθον εἰς γάμον, πεπαῦσθαι αὐτούς τῆς διακονίας»[13]. Ο στ΄ κανόνας της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου ορίζει ότι «ἐπειδή παρά τοῖς ἀποστολικοῖς κανόσιν εἴρηται τῶν εἰς κλῆρον προαγομένων ἀγάμων μόνους ἀναγνώστας καί ψάλτας γαμεῖν καί ἡμεῖς τοῦτο παραφυλάττοντες ὁρίζομεν ἀπό τοῦ νῦν μηδαμῶς ὑποδιάκονον ἥ διάκονον ἥ πρεσβύτερον μετά τήν ἐπ’ αὐτῷ χειροτονίαν ἔχειν ἄδειαν γαμικόν ἑαυτῷ συνιστᾶν συνοικέσιον. Εἰ δέ βούλοιτό τις τῶν εἰς κλῆρον προερχομένων γάμου νόμῳ συνάπτεσθαι γυναικί, πρό τῆς τοῦ ὑποδιακόνου ἥ διακόνου ἤ πρεσβυτέρου χειροτονίας τοῦτο πραττέτω»[14].  Η εξωτερική αντίθεση μεταξύ των κανόνων αυτών είναι αναντίρρητος, αλλ’ η συμφωνία που διέπει και τους δύο ως προς το πνεύμα μπορεί να διαπιστωθεί εάν το κέντρο βάρους αυτών τεθεί όχι στον γάμο καθ’ αυτόν, αλλά στην προ της χειροτονίας των διακόνων διαδικασίαν κατά τον ι΄ κανόνα της εν Αγκύρα συνόδου. Το ουσιώδες στοιχείο της διαδικασίας αυτής έγκειται στην προ της χειροτονίας διάθεση του προς χειροτονίαν υποψηφίου, ο οποίος όφειλε να δηλώσει ρητά, εάν είχε αποφασίσει να ενταχθεί στις τάξεις του εγγάμου ή του αγάμου κλήρου. Αυτός που πείρε την απόφαση της αγάμου διακονίας επικυρώνει με την χειροτονία την απόφασή του αυτή, όπως ο μοναχός επικυρώνει αυτήν δια της μοναχικής κουράς. Ο ι΄ κανόνας της εν Αγκύρα συνόδου δεν επιτρέπει τον γάμο των διακόνων γενικώς, αλλά μόνο εκείνων, οι οποίοι δήλωσαν προ της χειροτονίας ρητά ότι δεν μπορούν να ακολουθήσουν τον άγαμο βίο. Η σαφής αυτή δήλωση αίρει κατ’ ουσίαν την αντίθεση του κανόνα αυτού με τον στ΄ της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου, διότι και η απόφαση των μετά την χειροτονία τελούντων γάμο διακόνων είχε δηλωθεί ρητά και εγκριθεί από την εκκλησία πριν της χειροτονίας και δεν αθετούνταν δια σιγής η και επεφρασμένα η δοθείσα υπόσχεση αφιερώσεως στην εις άγαμον διακονία στην εκκλησία. (Η οικονομία της εν Αγκύρα τον Δ΄αιώνα. Όμως μετά η Πενθέκτη για την πηγή των δεινών και καταχρήσεων για την εκκλησία, γι’ αυτό ήρθη. Γι’ αυτό και η διαφορά των ποινών).

Η υποτιθέμενη αντίθεση μεταξύ των κανόνων ε΄Αποστολικού και ιβ΄ της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου είναι ανυπόστατη, διότι ο δεύτερος αποτελεί απλή τροποποίηση του πρώτου σύμφωνα με τις ισχύουσες κατά τον Ζ΄ αιώνα συνθήκες για τον γάμο των επισκόπων. Έτσι ο ε΄ Αποστολικός κανόνας ορίζει ότι «ἐπίσκοπος ἤ πρεσβύτερος ἤ διάκονος τήν ἑαυτοῦ γυναῖκα μή ἐκβαλλέτω προφάσει εὐλαβείας· ἐάν δέ ἐκβάλῃ ἀφοριζέσθω· ἐπιμένων δέ καθαιρείσθω»[15]. Ο ιβ΄ κανόνας της Πενθέκτης εν Τρούλλω ορίζει ότι «ἐάν «… οἱ τῶν ἐκεῖσε θεοφιλέστατοι πρόεδροι συνοικεῖν ταῖς ἰδίαις γαμεταῖς καί μετά τήν ἐπ’ αὐτοῖς προελθοῦσαν χειροτονίαν οὐ παραιτοῦνται, πρόσκομμα τοῖς λαοῖς τιθέντες καί σκάνδαλον. Πολλῆς οὗν ἡμῖν σπουδῆς οὔσης τοῦ πάντα πρός ὠφέλειαν ὑπό χεῖρα πομνίων διαπράττεσθαι ἔδοξεν, ὥστε μηδαμῶς τό τοιοῦτον ἀπό τοῦ νῦν γίνεσθαι. Τοῦτο δέ φαμέν οὐκ ἐπ’ ἀθετήσει ἤ ανατροπῇ τῶν ἀποστολικῶς νενομοθετημένων, αλλά τῆς σωτηρίας καί τῆς ἐπί τό κρεῖττον προκοπῆς τῶν λαῶν προμηθούμενοι καί τοῦ μή δοῦναι μῶμόν τινα κατά τῆς ἱερατικῆς καταστάσεως»[16].               Κατά τις αρχές του Δ΄ αιώνα η κανονική της εκκλησίας παράδοση δεν απέκλειε της επισκοπής τους εγγάμους όπως κατά τον Ζ΄ αιώνα. Ευνόητο ότι το περιεχόμενοτου ιβ΄ κανόνος της Πενθέκτης εν Τρούλλω συνόδου εκφράζει την δια ποιμαντικούς λόγους επιβληθείσα αρχή της αγαμίας των επισκόπων και όχι το κανονικώς ασυμβίβαστο του επισκοπικού αξιώματος και του γάμου, γι’ αυτό και η αγαμία των επισκόπων συνδέεται με «τῆς σωτηρίας καί τῆς ἐπί τό κρεῖττον προκοπῆς τῶν λαῶν».

 Τα άλλα δύο υποτιθέμενα παραδείγματα των ‘’αντιθέσεων’’ των κανόνων στον Αρχοντώνη οφείλονται σε παρερμηνεία των κανόνων αυτών (όρκος και μεταθετό επισκόπων).

Πραγματική λοιπόν κατ’ ουσίαν και κατά πνεύμα αντίθεση των ι. κανόνων είναι ανυπόστατη, οι δε συνήθως προβαλλόμενες αντιθέσεις είναι φαινομενικές αφού δεν συνδέονται με το πνεύμα ολόκληρης της κανονικής παράδοσης.

Ο Αρχοντώνης αναφερόμενος στους κανόνες που απαγορεύουν τη συμπροσευχή με αιρετικούς σημειώνει πολύ συνοπτικά στη διατριβή του: «Δέν δύναται νά ἐφαρμοσθοῦν σήμερον καί πρέπει νά τροποποιηθοῦν αἱ διατάξεις αἱ κανονίζουσαι τάς σχέσεις τῶν ὀρθοδόξων Χριστιανῶν πρός τούς ἑτεροδόκους καί ἐτεροθρήσκους. Δέν δύναται ἡ Ἐκκλησία νά ἔχῃ διατάξεις ἀπαγορευούσας τήν εἴσοδον εἰς τούς ναούς τῶν ἑτεροδόξων καί τήν μετ’ αὐτῶν συμπροσευχήν καθ’ ἥν στιγμήν αὕτη διά τῶν ἐκπροσώπων αὐτῆς προσεύχεται ἀπό κοινοῦ μετ’ αὐτῶν διά τήν τελικήν ἕνωσιν ἐν τῇ πίστει, τῇ ἀγάπῃ, τῇ ἐλπίδι. Περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νά ‘’ἀρδεύση’’ πολλάς κανονικάς διατάξεις πρός ‘’ζωογονίαν’’. Ἐπιβάλλεται τροποποίησις ὁρισμένων διατάξεων ἐπί τό φιλανθρωπότερον καί ρεαλιστικώτερον. Ἡ Ἐκκλησία δέν δύναται και δεν πρέπει να ζῆ ἐκτός τόπου καί χρόνου»[17]. Στην ως άνω εργασία αναφέρεται χωρίς να διευκρινίζεται ότι πρέπει να καταργηθούν οι κανόνες που απαγορεύουν τη συμπροσευχή με αιρετικούς διότι «περισσοτέρα ἀγάπη πρέπει νά ‘’ἀρδεύση’’ πολλάς κανονικάς διατάξεις πρός ‘’ζωογονίαν’’. Ἐπιβάλλεται τροποίησις ὡρισμένων διατάξεων ἐπί τό φιλανθρωπότερον». Μας λέει δηλαδή ότι εμείς σήμερα μπορούμε να αναδειχθούμε πιο φιλέυσπλαχνοι και άνθρωποι με περισσότερη αγάπη από τους Αγίους που συνέταξαν, επικύρωσαν και μέσα στους αιώνες εφάρμοσαν τους κανόνες της Εκκλησίας μας; Η μήπως οι Άγιοι από αφιλάδελφο πνεύμα ή και μίσος συνέτασσαν και εφάρμοζαν τους ιερούς κανόνες;  Μας προτείνει δε ακόμη και την τροποποίηση των κανόνων που ρυθμίζουν τις σχέσεις με ετεροθρήσκους! (Ινδουιστών, κλπ).

Άλλος πολέμιος των ι. κανόνων ήταν και ο ‘’Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Θυατείρων’’ κ. Αθηναγόρας. Στο περιοδικό της Αρχιεπ. Θυατείρων και Μεγ. Βρετανίας, «’Ορθόδοξος Κῆρυξ»( Μάρτιος-Ἀπρίλιος του 1972) ο Αθηναγόρας δημοσιεύει το κείμενο «Πρός Κανονολόγον θεολογικαί παραινέσεις», στο οποίο ‘’παρενεί’’ τον κανονολόγο Καθηγητή του Εκκλησιαστικού Δικαίου στη Θεολογική Σχολή Αθηνών κ. Μουρατίδη στην ερμηνεία των ι.κανόνων.

Γράφει  ότι στον 51^ο κανόνα της εν Τρούλλω Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου «ἀφορίζονται καί καθαιροῦνται οἱ Κληρικοί καί οἱ Μοναχοί ἄν παρευρεθοῦν εἰς παράστασιν κωμικήν ὅπου παρουσιάζονται ζῶα ὡς ἐλέφαντες, πίθηκοι ἄρκτοι κλπ. Καί ἡ ἀθώα αὐτή παράστασις ἐνῶ ἐπιτρέπεται εἰς τούς Λαϊκούς, ἀπαγορεύεται εἰς τους Κληρικούς»[18].

Ο Καθηγητής κ. Μουρατίδης μας απαντάει[19] ότι «αυτός ο κανόνας αποδίδεται εσφαλμένα από τον Σεβ. Θ. διότι δεν αφορά μόνο τους κληρικούς αλλά και τους λαϊκούς και ρητά ομιλεί περί «κυνηγίων θεώρια» με την οποία φράση δηλώνεται όπως παρατηρούν οι κορυφαίοι Βυζαντινοί κανονολόγοι Ζωναράς και Βαλσαμών, όχι τα συνήθη ξυνήγια όπως π.χ. τα λαγοκυνήγια αλλά «αἱ θηριομαχίαι· αὗται γάρ κωλύονται»[20]. Όπως παρατηρεί πολύ εύστοχα ο Ζωναράς δίκαια ο κανόνας απαγορεύει την παρακολούθηση των θηριομαχιών στα στάδια «ὡς ὠμότητα κατηγοροῦντα τῶν θεωμένων καί τάς ἑτέρων συμφοράς χαρμονάς οἰκείας λογιζομένων»[21].  Ο Καθηγητής ρωτά τον Θυατείρων αν θεωρεί αθώα και επιτρεπόμενη στα μέλοι της Εκκλησίας του Χριστού την παρακολούθηση θηριομαχιών και την ενδεχόμενη κατασπάραξη από τα θηρία αγωνιζομένων εναντίων τους συνανθρώπων; Έτσι ώστε από την αγωνία και την δυστυχία αυτών να ηδονίζωνται και ψυχαγωγούνται οι πιστοί; Πώς ομιλεί για αθώες κωμικές παραστάσεις, όταν ο κανόνας αναφέρεται στις επι σκηνής ορχήσεις για τις οποίες ο Ζωναράς γράφει ότι «εἰς ἀκολασίαν τούς ὁρῶντας ἐκκαλουμένων»[22].

Μετά από τα παραπάνω, καμία νομίζουμε δεν δικαιολογείται αμφιβολία ως προς το απόλυτο κύρος των ιερών κανόνων. Ο μεγαλύτερος των νεοτέρων κανονολόγων Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει: «Αὕτη ἡ βίβλος (δηλ. η συλλογή των ιερών κανόνων- το Πηδάλιο) εἶναι ἡ μετά τάς ἁγίας Γραφάς, ἁγία Γραφή, ἡ μετά τήν Παλαιάν καί Καινήν Διαθήκην, Διαθήκη. Τά μετά τά πρῶτα καί θεόπνευστα λόγια, δεύτερα καί θεόπνευστα λόγια. Αὕτη ἐστί τά αἰώνια ὅρια, ἅ ἔθεντο οἱ Πατέρες ἡμῶν, καί νόμοι οἱ ὑπάρχοντες εἰς τόν αἰώνα… τους ὁποίους σύνοδοι οἰκουμενικαί τε καί τοπικαί διά πνεύματος ἁγίου ἐθέσπισαν… Αὕτη ὡς ἀληθῶς ἐστι, καθώς αὐτήν ἐπωνομάσαμεν, τό Πηδάλιον τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, διά μέσου τοῦ ὁποίου αὕτη κυβερνωμένη, ἀσφαλῶς τούς ἐν αὐτῇ ναύτας καί ἐπιβάτας, ἱερωμένους τε λέγω καί λαϊκούς, πρός τόν ἀκύμαντον παραπέμπει τῆς ἄνω βασιλείας λιμένας»[23].

Βέβαια όπως διαπιστώνεται εκ των πραγμάτων, οι παραπάνω εσφαλμένες εκτιμήσεις και παρανοήσεις, δεν θα γινόντουσαν εφ’  όσον θα γινόταν μια καθ’ αυτό θεολογική θεώρηση των ιερών κανόνων με γνήσια εκκλησιαστικά κριτήρια και με το πνεύμα της Εκκλησίας δηλαδή των ιερών κανόνων. Δεν υπάρχει συμπερασματικά θέμα καταργήσεως των ιερών κανόνων, ούτε τροποποιήσεως αλλά αναγνωρίσεως του κύρους και επιγνώσεως της αξίας και εφαρμογής αυτών, «μέχρι καταντήσωμεν οἱ πάντες εἰς τήν ἐνότητα τῆς πίστεως καί τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ»[24].

 

[1] Πρβλ. Παν. Τρεμπέλα, Δογματική τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας, τόμ. Β’Ἀθῆναι 1959, σελ. 402.

[2] Πρβλ. το Ψαλμ. 118, 86: «Πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου ἀλήθεια».

[3] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, Σύνταγμα τῶν θείων καί ἱερῶν κανόνων, τόμ. Β’, Ἀθήνησι 1852 σελ. 309-310. Στον κανόνα αυτό συμπεριλαμβάνονται  και οι κανόνες της Ζ’ Οικουμ. Συνόδου, καθ’ όσον είναι ισόκυροι προς αυτούς.

[4] Πρβλ. Γ. Καψάνη, Ἡ ποιμαντική διακονία κατά τούς ἱερούς κανόνας, Πειραιεύς 1967 σελ. 59 ἐπ.

[5] Ἰω. Καρμίρη, Δογματικῆς τμῆμα Ε΄, Ὀρθόδοξος Ἐκκλησιολογία, Ἀθῆναι 1973, σελ. 520.

[6] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σσ. 554-556.

[7] Κ. Μουρατίδου, Οἱ ἱεροί κανόνες «στῦλος καί ἑδραίωμα» τῆς Ὀρθοδοξίας, Ἀθῆναι 1972, σελ. 9.

[8] Πρβλ. Βαρθολομαίου Ἀρχοντώνη (Ἀρχιμ. καί νῦν ‘’Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου’’), Περί τήν κωδικοποίησιν τῶν ἱερῶν κανόνων καί τῶν κανονικῶν διατάξεων ἐν τῇ Ὀρθοδόξῳ Ἐκκλησίᾳ, Θεσσαλονίκη 1970 σελ. 15 και 44.

[9] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σελ. 85.

[10] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Δ’, σελ. 159.

[11] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σελ. 33.       

[12]Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Γ’, σελ. 342.

[13] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Γ’, σσ. 39-40.

[14] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σελ. 318.

[15] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σελ. 7.

[16] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σσ. 330-331.

[17] Βαρθολομαίου, ὅπ, παρ, σελ. 73.

[18] «Ὀρθόδοξος Κῆρυξ», «Πρός Κανονολόγον Θεολογικές Παραινέσεις», Μάρτιος-Ἀπρίλιος 1972 σελ. 4

[19] Κων. Μουρατίδου, Τό αἰώνιον κῦρος τῶν ἱερῶν κανόνων, Ἀθῆναι 1972 σσ. 34-36.

[20] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σελ. 426.

[21] Γ. Ράλλη –Μ. Ποτλῆ, ὅπ., παρ. τόμ. Β’, σελ. 425.

[22] Το ίδιο, όπ. παρ. σελ 25.

[23] Πηδάλιον, εκδ. Παπαδημητρίου, Ἀθῆναι 1957, σελ. 16.

[24] Ἐφεσ. 4, 13.

Ἁγίου Ἱερωνύμου Αἰγίνης στήν Πεντέλη

Πανήγυρις τοῦ Ἁγίου Ἰερωνύμου Αἰγίνης προεξάρχοντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Χριστουπόλεως κ. Ἰακώβου

Αγίας Σκέπης και Παναγίας Γοργοϋπηκόου

Τήν 1 του μηνός Ὀκτωβρίου ἡμέρα τῆς Συνάξεως τῆς Θ. Εἰκόνος τῆς Παναγίας τῆς Γοργοϋπηκόου καί τῆς Ἁγίας Σκέπης τῆς Παναγίας πανηγύρησαν ὁ Ἱερός Ναός τῆς Γογοϋπηκόου στός Εὐοσμο Θεσσαλονίκης καί ἡ ἱερά μονή Ἁγίας Σκέπης Ἁγίου Στεφάνου Ἀττικῆς. Στόν Ἑσπερινό τῆς Γοργοϋπηκόου χοροστάτησε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος καί στήν θεία Λειτουργία προεξῆρχε ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ.κ. Μακάριος. Στήν δέ πανήγυρη τῆς Ἁγίας Σκέπης στό διήμερο τῶν πανηγυρικῶν ἀκολουθιῶν τῆς ἱερᾶς μονῆς προεξῆρχε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Πέτρας κ. Δαβίδ.

Πανηγύρεις Μεταστάσεως τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου

Τήν Παρασκευή 26η τοῦ μηνός Σεπτεμβρίου,στήν μετάσταση τοῦ Ἀγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου καί Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου πανηγύρισε τό ἐν Πετρουπόλη Ἀττικής ὀμώνυμον ἱερόν μονήδριον τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κυροῦ Αὐξεντίου .Τήν ἑσπέραν ἐτελέσθη ὁ πανηγυρικός ἀρχιερατικός ἑσπερινός χοροστατούντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου πλαισιουμένου ὑπό ἱερέων, ἐνῶ στό ἱερό παρέστησαν συμπροσευχόμενοι οἱ θεοφιλέστατοι ἐπίσκοποι Καισαρείας κ. Τιμόθεος καί Χριστουπόλεως κ. Ἰάκωβος .Τήν δέ κυριώνυμον ἡμέραν ἐτελέσθη θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου κ.κ. Μακαρίου συλλειτουργούντων ἱερέων καί διακόνου τῆς ἱερᾶς ἀρχιεπισκοπῆς.

Ὡσαύτως πανηγύρισε ὁ ἐν Καλύβες Χαλκιδικῆς ὑπό ἀνέγερσιν Ἱερός Ναός τοῦ Ἀγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Εἰς τόν Πανηγυρικόν Ἑσπερινόν ἔλαβαν μέρος ὁ πανοσιώτατος ἱερομόναχος π. Χριστόδουλος, καί οἱ αἰδεσιμώτατοι πρεσβύτεροι π. Βασίλειος καί π. Δημήτριος. Εἰς τήν θεία λειτουργία χοροστάτισε ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος καί λειτούργισαν ἱερεῖς τῆς ἱερᾶς μητροπόλεως. Στό ἱερό παρέστη συμπροσευχόμενος ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Περιστερᾶς κ. Μακάριος.

Τά θαυμάσια τῆς Θεομητορικῆς εἰκόνας τῆς Παναγίας Μυρτιδιωττίσης

Τετάρτη 24η Σεπτεμβρίου. Ἐπί τῇ μνήμῃ τῶν θαυμασίων τῆς Θεομητορικῆς ἱερᾶς εἰκόνος τῆς ἐπωνομαζομένης  Μυρτιδιωτίσσης, πανηγύρισεν ἡ εἰς τήν αὐτῆς χάριν ἱδρυθεῖσα ἱερά μονή ἐν Κρυονερίῳ, τῆς ὁποίας κτῆτωρ ἦταν ὁ μακαριστός  παν/τατος Ἀρχιμανδρίτης π. Δανιήλ Καραβάκης. Κατά τήν παραμονήν τῆς ἑορτίου ἡμέρας ἐπραγματοποιήθη ὁ Μέγας Ἑσπερινός εἰς τόν ὁποῖον χοροστάτησε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Καισαρείας κ. Τιμόθεος· Στό ἱερό παρέστη συμπροσευχόμενος ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν κ. Μακάριος. Τό πρωΐ τῆς ἑορτῆς ὁ Μακαριώτατος ἐτέλεσε τήν θείαν Λειτουργίαν, πλαισιούμενος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γεροντίου καί τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Καισαρείας κ. Τιμοθέου ὑπό τῶν παν/των ἀρχιμανδριτῶν π. Νεκταρίου, π. Ἀγαθαγγέλου, π. Ἀγαπίου, π. Διονυσίου π. Ἀντωνίου καί τῶν διακόνων π. Μακαρίου καί π. Ἀμβροσίου . Στό κοινωνικό  ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κήρυξε τόν λόγο γιά τήν προσωπικότητα τῆς Παναγίας μας στό ποίμνιο τῆς ἱερᾶς μονῆς.

Ἡ Παγκόσμιος Ὕψωσις τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

Κυριακήν 14η Σεπτεμβρίου. Ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, πανηγύρισεν ὁ μεγαλοπρεπής ἱερός ναός ἐν Ἀχαρναῖς, κτίτωρ τοῦ ὁποίου ὑπῆρξεν ὁ μακαριστός Μητροπολίτης Ἀχαρνῶν καί Νέας Ἰωνίας κυρός Ἀθανάσιος. Κατά τήν ἐκκλησιαστικήν τάξιν, ἀφ' ἑσπέρας πραγματοποιήθη ὁ Μέγας Ἑσπερινός καί ἡ Λιτή χοροστατούντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου  Ἀθηνῶν κ.κ.  Μακαρίου και  ἱερέων τῆς ἱερᾶς  Ἀρχιεπισκοπῆς. Τό δέ πρωΐ τῆς ἑορτίου ἡμέρας προεξῆρχεν τῆς πανηγυρικῆς θείας Λειτουργίας ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Μακάριος. Τόσο εἰς τόν Ἑσπερινόν ὅσο καί στή Θεία Λειτουργία τόν θείο λόγο ἐκήρυκε ὁ Μακαριώτατος.

Παναγίας Κανάλας -Γενέσιον τῆς Θεοτόκου.

Δευτέρα 8η Σεπτεμβρίου. Ἐπί τῇ ἐτησίῳ ἑορτῇ τοῦ Γενεσίου τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἦγε τήν αὐτῆς πανήγυριν ἡ ἱερά μονή Παναγίας Κανάλας  Ἄνω Λιοσίων, τῆς ὁποίας κτίτωρ τυχχάνει ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Ρωγῶν κ. Δωρόθεος. Ἀφ’ ἑσπέρας ἐψάλη ὁ ἐνδιάτακτος Μέγας Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ.Μακαρίου. Τό πρωΐ τῆς ἑορτίου ἡμέρας ἐπραγματοποιήθη κατά τήν τάξιν ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὅρθρου καί ἐν συνεχείᾳ ὁ ἐν αὐτῷ προεξάρχων σεπτός Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας ἐτέλεσε τήν ἀρχιερατικήν θείαν Λειτουργίαν, συνιερουργούντων αὐτῷ τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Γεροντίου τοῦ Θεοφιλεστάτου  Ἐπισκόπου Καισαρείας κ. Τιμοθέου , τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Ρωγῶν κ. Δωροθέου καί τοῦ τοπικοῦ ἱεροῦ κλήρου. Κατά τήν πανήγυριν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου παρευρέθησαν στελέχη τῶν δημοτικῶν ἀρχῶν.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΑ ΕΣΧΑΤΑ

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΣΤΑ ΕΣΧΑΤΑ

(Λόγος στο Πανηγυρικό Εσπερινό του ναού τής Τιμίας Ζώνης  2020)

ΔΑΒΙΔ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΕΤΡΑΣ

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΥΠΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

«Θεοτόκε αειπάρθενε των ανθρώπων η σκέπη… επί σοι και φύσις καινοτομείται και χρόνος». Και πράγματι αδελφοί μου σε ότι αφορά τον χρόνο, με την παρουσία και την χάρη της Θεοτόκου, ο ιστορικός χρόνος, η ιστορία του κόσμου τούτου, δεν βαίνει απλώς σε ένα τέλος, ούτε και πρόκειται να καταργηθεί, αλλά τελούσα υπό την σκέπη της Παναγίας, μεταμορφώνεται και ενσωματώνεται στον χρόνο και την χρονική διάσταση της Βασιλείας του Χριστού. Το γεγονός ότι ο χρόνος καινοτομείται, δηλαδή ανανεώνεται, με την παρουσία και το πρόσωπο της Θεοτόκου, υποδεικνύει και υπενθυμίζει μία εξόχως σημαντική υπόσχεση, μία υπόσχεση γραμμένη στις καρδιές των πιστών, ότι η Παναγία, όπως και ο Υιός της θα είναι μαζί τους μέχρι συντελείας των αιώνων. Η Κυρία Θεοτόκος προνοώντας και επεμβαίνοντας έως το τέλος του χρόνου αυτού, βαδίζει χέρι-χέρι με τους πιστούς μέχρι τα έσχατα, την παρουσία του Αντιχρίστου και την Δευτέρα του Υιού της Παρουσία.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ

Επειδή όλοι γνωρίζουν, ότι κανείς δεν μπορεί να ξεχωρίσει και να αυτονομήσει την Μητέρα από τον Υιό και ότι Χριστός και Παναγία είναι Ένα και το Αυτό και πως δεν νοείται ο Χριστός χωρίς την Μητέρα του, ούτε η Θεοτόκος χωρίς τον Υιόν της, δια τούτο εύκολα συνάγεται το συμπέρασμα, ότι η Παναγία θα αποτελέσει το βαρόμετρο με το οποίο θα μετρώνται και θα αξιολογούνται πρόσωπα και καταστάσεις των εσχάτων και της εποχής του Αντιχρίστου. Πιστοί και άπιστοι, εραστές του Χριστού και οπαδοί του Αντιχρίστου, θα καθρεπτίζονται στο υπερτέλειο κάτοπτρο της Θεοτόκου, τον πανώριο καθρέπτη της Παναγίας και θα λαμβάνουν στην Ιστορία, αλλά και στην Βασιλεία του Χριστού, στην άλλη ζωή, την θέση που τους αξίζει.

ΗΛΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΧ ΜΙΜΗΤΕΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

Επί παραδείγματι οι δύο μάρτυρες του Χριστού και πρόδρομοι των εσχάτων, ο Ηλίας και ο Ενώχ, που θα καταγγείλουν τον Αντίχριστο και θα προετοιμάσουν την ανθρωπότητα και κυρίως τους πιστούς για την τελική Κρίση, θα εμφορούνται και θα εμπνέονται από την φωτόλουστη δόξα και  το απαστράπτον  θεομητορικό μεγαλείο της Παναγίας μας και αυτήν θα προσπαθούν να ακολουθήσουν και θα μιμούνται όσο μπορούν, την αγάπη της Θεοτόκου για τον Χριστό, την αποστροφή της για τους εχθρούς του Υιού της και την ηθική της τελειότητα, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο από την δυσωδία της σαρκικής ακολασίας και αποστασίας. Παρθένος η Παναγία, παρθένοι και αυτοί, θα αγγίξουν δυσθεώρητα πνευματικά ύψη και θα είναι εγκρατείς, μετρημένοι, συνετοί. Η σοβαρότητα και η περίσκεψη της Θεοτόκου θα είναι μόνιμος συνοδός τους, η μνήμη της Βασίλισσας του παντός θα συντροφεύει την σκέψη τους, αδιαχώριστα από την μνήμη του Χριστού και ο ζήλος της Παναγίας για την Αλήθεια θα καίει συνεχώς στην καρδιά τους.

Η ΑΛΛΗ «ΠΑΝΑΓΙΑ» ΚΑΙ Ο ΨΕΥΤΙΚΟΣ «ΧΡΙΣΤΟΣ»

Προσέξτε όμως αδελφοί μου! Την Υπεραγία Θεοτόκο θα έχουν στη σκέψη τους και προ των οφθαλμών τους, όχι μόνον οι Άγιοι και πιστοί στρατιώται του Κυρίου, αλλά ακόμη και οι εχθροί του Χριστού και σκοτεινοί υπηρέτες του Εωσφόρου. Οι λυσσαλέοι πολέμιοι της Αληθείας και εισηγητές της χειρίστης πλάνης, θα φροντίσουν να παρουσιάσουν ως παρθένον αγνή, την πόρνη εκείνη που θα γεννήσει τον Αντίχριστο, έτσι ώστε να δώσουν|προβάλλουν στα πλήθη μία άλλη «παναγία», που θα αντικαταστήσει την αληθινή και θα γεννήσει δήθεν τον μεσσία του κόσμου.

Ο Αντίχριστος και το περιβάλλον του θα μιμηθούν- πιθηκίζοντας όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιππόλυτος- την ζωή και το περιβάλλον του Χριστού. Άλλοστε αυτός ο ίδιος ο ψευδομεσσίας θα είναι παρθένος και ηθικά τέλειος και θα βδελύσσεται τις σαρκικές αμαρτίες, μιμούμενος έστω και ως κακέκτυπον(=κακό αντίγραφο) -διότι θα αντιγράφει με πονηρό τρόπο- την παρθενική καθαρότητα, τόσο του Χριστού, όσο και της Παναγίας.

ΑΚΑΤΑΝΙΚΗΤΗ Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ(ΜΟΝΑΔΙΚΑ ΤΑ ΠΡΟΣΩΠΑ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ)

Η τόσο μεγάλη φροντίδα των σκοτεινών δυνάμεων και του Αντιχρίστου να μιμηθούν σχολαστικά, τα δομικά χαρακτηριστικά και τις αρετές του Θεανθρώπου Ιησού και της Παναγίας μητρός του, δείχνει και αποδεικνύει, το πόσο μεγάλο αντίκτυπο έχουν και πόσο ακατανίκητη έλξη ασκούν διαχρονικά, σε πιστούς και απίστους, οι Ουράνιες Προσωπικότητες και οι θεοειδείς αρετές του Χριστού και της Θεοτόκου. Είναι τόσο ισχυρή η επίδραση που ασκούν μυστικά στις καρδιές των ανθρώπων, ο Υιός του Θεού και η Πανάχραντη Μητέρα του, ώστε να μην μπορούν να την αγνοήσουν ο Διάβολος και οι υποτακτικοί του, όσο πολύ και αν το θέλουν.

Γιατί αγαπητοί μου αδελφοί, η Παναγία και ο Υιός της είναι μοναδικά Πρόσωπα σε ολόκληρη την ανθρώπινη ιστορία, που όμοιά τους δεν υπήρξαν στο παρελθόν και ούτε θα υπάρξουν ποτέ στο μέλλον και που τα ίχνη  από την παρουσία τους την ορατή και την αόρατη στον κόσμο τούτο, μένουν ανεξάλειπτα εις τους αιώνας και κανείς δεν μπορεί να τα αγνοήσει ή να σταθεί αδιάφορος, όσο πολύ και αν  μισεί τα πρόσωπα αυτά.

Ο ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΣ ΘΑ ΣΤΡΑΦΕΙ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΕΙΟΥ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

 Ο ίδιος ο Αντίχριστος, στην προσπάθεια του να απομειώσει και να συρρικνώσει στα μάτια των ανθρώπων το απαράμιλλο μεγαλείο της Παναγίας μας, θα αρχίσει, όπως λέγει ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος να εκστομίζει λόγια που στο βάθος τους θα κρύβουν με πολύ μεγάλη πονηρία και δεξιοτεχνία, βλάσφημες εξάρσεις που θα στρέφονται ενάντια στον Θεό, τους αγίους του, αλλά και θα προσβάλλουν την σκηνή του θεού. «Και ήνοιξε το στόμα αυτού εις βλασφημίαν προς τον Θεόν, βλασφημήσαι το όνομα αυτού και την σκηνήν αυτού, τους εν τω ουρανώ σκηνούντας».(Απ. ιγ΄,6) Σκηνή του Θεού είναι η Κυρία Θεοτόκος, γιατί στην γαστέρα της Παναγίας  ήλθε και εσκήνωσε ο Χριστός και έλαβε το σκήνωμα της Θεοτόκου, δηλαδή την σάρκα της Παναγίας. Λέμε άλλοστε και στους χαιρετισμούς της: «χαίρε σκηνή του Θεού και Λόγου».

ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΗ Η ΜΟΡΦΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΣΧΑΤΑ

Το πόσο σημαντική και καθοριστική θα είναι στα έσχατα, αλλά και πόσο  διαχρονικά ανεπανάληπτη και μεγαλειώδης είναι σε όλες τις εποχές, για τους πιστούς καθώς και για ολόκληρη την ανθρωπότητα, η μορφή της Θεοτόκου, φαίνεται και από ένα άλλο εδάφιο της ιεράς Αποκαλύψεως. Στο δωδέκατο κεφάλαιο ο άγιος Ιωάννης ο θεολόγος περιγράφει ένα μεγάλο σημείο, που εμφανίσθηκε στον ουρανό. Μια γυναίκα που έλαμπε ολόκληρη, καθώς ήταν περιβεβλημένη τον ήλιο και λουσμένη όλη στο φως του, κάτω από τα πόδια της βρισκόταν η σελήνη και στο κεφάλι της είχε στεφάνι, στέμμα με δώδεκα αστέρια, ενώ η ίδια ήταν έγκυος.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΤΑΥΤΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Όπως ερμηνεύουν οι πατέρες της Εκκλησίας(Αρέθας και Ανδρέας Καισαρείας), η γυναίκα είναι η Παναγία, αλλά ταυτόχρονα και η Εκκλησία του Χριστού. Παναγία  και Εκκλησία ταυτίζονται στην θεολογία των πατέρων, αφού η Θεοτόκος έδωσε την πάναγνη σάρκα της και το πανάχραντο αίμα της  στον Χριστό, ενώ η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, η άσπιλη νύμφη του Κυρίου. Το ότι η γυναίκα αυτή είναι στον ουρανό, δείχνει το ουράνιο μεγαλείο και ύψος, τόσο της Παναγίας, όσο και της Εκκλησίας και το γεγονός ότι η Παναγία είναι υπεράμωμη και υπέραγνη, καθαρή, ψυχή και σώματι, ισάγγελος, ουρανοπολίτης και απαλλαγμένη από τα γήινα, έχοντας μετατρέψει την γη σε ουρανό με την θεάρεστη βιοτή της.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΗΣ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΩΣ ΜΕ ΤΟΝ ΗΛΙΟ, ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΕΛΗΝΗ-Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΚΑΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ

 Η γυναίκα περιβάλλεται τον Ήλιο της δικαιοσύνης, που είναι ο Χριστός και κατ’ουσίαν ενώνεται και γίνεται ένα με αυτόν, τόσο η Παναγία που γεννάει τον Κύριο και καθίσταται Θεοτόκος, όσο και η Εκκλησία που η κεφαλή της είναι ο Κύριος και που γεννάει τον Χριστό, σε κάθε έναν από τους πιστούς, που αναγεννά πνευματικώς. Ο στέφανος με τα δώδεκα αστέρια, είναι όπως λέγει ο άγιος Αρέθας οι δώδεκα απόστολοι, που με το ασίγητο στόμα που τους χάρισε η Θεοτόκος, τιμούν την Παναγία και δοξάζουν την Εκκλησία. Η σελήνη που βρίσκεται κάτω από τα πόδια της γυναικός, συμβολίζει την συναγωγή των Ιουδαίων που αρνήθηκαν τον Κύριο και εσταύρωσαν τον Βασιλέα της Δόξης, αλλά εικονίζει επίσης και το σύνολο των αντιχρίστων και αντιθέων δυνάμεων, του κόσμου, του διαβόλου και των υποτακτικών του, που η Θεοτόκος κονιορτοποιεί και συντρίβει κάτω από τα πόδια της. Αυτό δείχνει την δύναμη της Παναγίας και της Εκκλησίας, τις οποίες δεν μπορούν να  βλάψουν οι λυσσαλέοι πολέμιοι του Χριστού και της Αληθείας. Στη συνέχεια αφού γίνεται αναφορά στην γέννηση του υιού της γυναικός, ο οποίος ηρπάγη, ανελήφθη στον ουρανό, τονίζεται ότι η γυναίκα έφυγε στην έρημο σε τόπο που ετοίμασε γι’αυτήν ο Θεός.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΩΝ ΕΣΧΑΤΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Ο δράκων ο αρχαίος, ο Διάβολος και το θηρίο ο Αντίχριστος, κυνηγούν την γυναίκα, την Παναγία και την Εκκλησία, η οποία καταφεύγει στην έρημο, «όπου έχει εκεί τόπον ητοιμασμένον από του Θεού, ίνα εκεί τρέφωσιν αυτήν ημέρας χιλίας διακοσίας εξήκοντα» (Απ. ιβ΄, 3-6). Το πρώτο που έχουμε να παρατηρήσουμε εδώ είναι, ότι στα χρόνια της βασιλείας του Αντιχρίστου, η Εκκλησία θα καταφύγει στην έρημο(μεταφορικά και κυριολεκτικά). Την πνευματική έρημο από την μία, μακριά δηλαδή από τους θορύβους και τις ηδονές του κόσμου, αλλά και από την σαγήνη και τα δέλεαρ του υιού της ανομίας και την αισθητή έρημο από την άλλη, στα όρη δηλαδή και τα βουνά, τις οπές και τις σπηλιές της γης. Θα καταφύγει όμως σε τόπον ιδικόν της, τον οποίον ετοίμασε αποκλειστικά και ειδικά για αυτήν ο Χριστός. Έναν τόπο του οποίου τα όρια έχει χαράξει ο ίδιος ο Κύριος και όπου εντός των ορίων αυτού, θα είναι πλουσία η χάρις του και η προστασία του. Αυτό σημαίνει, πως μόνον όσοι ακολουθήσουν την Εκκλησία θα καταφύγουν σε τόπον και  έρημον, εγκεκριμμένην και επιλεγμένην υπό του Θεού.

  Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟΥΣ ΚΑΙ ΙΔΙΟΡΡΥΘΜΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ

Οι δε λοιποί που θα κάνουν του κεφαλιού τους και δεν θα ακολουθήσουν την Εκκλησία, θα καταλήξουν σε δικούς τους τόπους, σε δικές τους ερήμους, έξω από την πορεία της Εκκλησίας, χωρίς καμία ασφάλεια από Θεού και με τεράστια επικινδυνότητα, η οποία δεν θα αφήνει την παραμικρή ελπίδα για κάτι καλό. Η Παναγία θα ακολουθήσει την Εκκλησία και όχι αυτούς τους ιδιόρρυθμους χριστιανούς. Ή μάλλον η Παναγία θα ηγείται της Εκκλησίας, ανοίγοντας τον δρόμο για την πορεία της στην έρημο. Εκείνος ο οποίος δεν ταπεινώνεται, προκειμένου να ακολουθήσει την Εκκλησία ως απλός στρατιώτης Χριστού και από την θέση τελοσπάντων στην οποία θα τον τοποθετήσει η Εκκλησία, αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσει, ότι τα οψώνια της ανυποταγής και της παρακοής, είναι ο θάνατος, τουλάχιστον ο πνευματικός και η εγκατάλειψη υπό Θεού.

Έχει λοιπόν τεράστια σημασία να επισημάνουμε, ότι η Παναγία θα παραμείνει κοντά στους πιστούς, που θα παραμείνουν εντός της Εκκλησίας. Και αυτό δεν νοείται αλλιώς, παρά μόνον με έντονη μυστηριακή ζωή και τακτικό εκκλησιασμό ή όπου δεν μπορούν να υπάρχουν αυτά στον βαθμό που πρέπει, τουλάχιστον να υπάρχει η αποδοχή και ο στοιχειώδης σεβασμός στην Εκκλησία, τα Μυστήρια και τους εκπροσώπους της. Είναι βασική και απαραίτητη προϋπόθεση να μην αναπτύσσει ο πιστός μια δική του, παραεκκλησιαστική εκκλησιολογία και σωτηριολογία.

 Εκείνος ο οποίος δεν εξομολογείται, δεν εκκλησιάζεται, δεν μεταλαμβάνει και γενικότερα δεν συμμετέχει στις εκδηλώσεις της Εκκλησίας, δεν θεωρείται πραγματικό και αναπόσπαστο μέλος της και ως εκ τούτου η Κυρία Θεοτόκος δεν μπορεί να ταυτιστεί μαζί του, διότι όπως είπαμε, Παναγία ίσον Εκκλησία και Εκκλησία ίσον Παναγία.

 ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΔΙΩΓΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Όπως η Παναγία κατέφυγε στην Αίγυπτο με τον Ιωσήφ, προκειμένου να σώσει το νήπιο Χριστό από τα νύχια του Ηρώδη, έτσι και οι πιστοί στα έσχατα θα δραπετεύσουν στην έρημο, μαζί με την Παναγία, προκειμένου να γλυτώσουν από τις φονικές διαθέσεις του υιού της ψεύτικης κορώνας, της ψεύτικης βασιλείας, του Αντιχρίστου.  Κυνηγώντας ο αρχέκακος όφις την γυναίκα στην έρημο, θα βγάλει από το στόμα του ορμητικούς χειμάρους και ποτάμια ύδατα, ποταμούς ολόκληρους, προκειμένου να την πνίξει. Θα κινητοποιήσει ο Διάβολος μέσω του Αντιχρίστου, πλήθη δαιμόνων και στρατιές πονηρών ανθρώπων, εξαπολύοντας απηνείς διωγμούς και εκτοξεύοντας ανηλεείς πειρασμούς κατά των πιστών, θλίβοντας και στενοχωρώντας τους υπέρμετρα, με δοκιμασίες και παθήματα πρωτοφανή και απερίγραπτα.

ΒΙΩΣΗ ΥΠΟ ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΤΩΝ ΠΑΘΩΝ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

 Και τότε οι πιστοί θα θυμηθούν τα Πάθη του Χριστού, αλλά και τον απερίγραπτο πόνο, την ανείπωτη οδύνη που ένιωσε η Θεοτόκος, όταν ρομφαία διήλθε την παναγία της ψυχή, κατά τη διάρκεια του σταυρικού Πάθους του Υιού της. Το Θείο Δράμα θα εκτυλίσσεται ολοζώντανο, κατά μυσταγωγικό τρόπο, στις καρδιές των παιδιών της Εκκλησίας, που θα πάλλονται από αγωνία, αλλά και γλυκιά προσμονή για τη σωτηρία τους. Δεν θα αμφιταλαντεύονται, αλλά θα είναι σίγουροι για την επερχόμενη λύτρωσή τους από τον Χριστό και την Παναγία, λαμβάνοντας θάρρος από τα Δεσποτικά παθήματα και τις Θεομητορικές δοκιμασίες.

ΟΙ ΠΤΕΡΥΓΕΣ ΤΟΥ ΑΕΤΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

Θα τους παρηγορούν υπέρμετρα οι δύο πτέρυγες του αετού του μεγάλου, που θα έχουν δοθεί στη γυναίκα-Εκκλησία κατά την πορεία της στην έρημο. Ο μεγάλος Αετός είναι ο Θεός, ενώ οι πτέρυγές του, είναι η πανσθενουργός θεία χάρις.  Η αλεξίκακη χάρις του Θεού(κατά το αλεξικέραυνο, που σημαίνει, ότι η χάρις του Θεού είναι απρόσβλητη από το κακό, προστατεύει τον άνθρωπο από κάθε κακό) και η στοργική πρόνοια και προστασία της Υπεραγίας Θεοτόκου, που σαν ευχάριστη πνευματική δροσιά θα τους δροσίζει και θα τους ευφραίνει κατά την πορεία τους στην έρημο.

 Οι δύο πτέρυγες που θα σκεπάζουν την Εκκλησία των εσχάτων, ερμηνεύονται μεταξύ των άλλων και ως οι δύο διαθήκες, η Παλαιά και η Καινή, η Αγία Γραφή δηλαδή, την οποία τόσο καλά εγνώριζε και μελετούσε ισοβίως η Παναγία και με τα βαθιά και μεστά νοήματά της, τα φωτοπάροχα και χριστοκεντρικά, θα τρέφει μυστικά η Θεοτόκος τον καιρό εκείνο, τις καρδιές των παιδιών της και θα φωτίζει τις ψυχές τους, προκειμένου να τις ετοιμάσει για το μαρτύριο, τον αγιασμό και την θέωση.

 Με τις δύο φτερούγες, του Χριστού και της Παναγίας, η Εκκλησία στην έρημο θα είναι ευκίνητη και ανάλαφρη, σαν νεφέλη κούφη, απαλλαγμένη από το υπερβολικό βάρος της ταλαιπωρίας, παρά τον κόπο και τις δυσκολίες. Ασύλληπτα θαύματα θα συντελούνται μπροστά στα μάτια των πιστών, βουνά και όρη θα μετακινούνται, προκειμένου να διευκολύνουν την διέλευσή τους, τέρατα και σημεία, ουράνιες αποκαλύψεις και οπτασίες, θα είναι το καθημερινό τους εντρύφημα. Η Μεγαλόχαρη θα κάνει σε κάθε τους βήμα, αισθητή την παρουσία της και θα καθιστά την Εκκλησία πιο γρήγορη από τους εχθρούς της, πάντοτε ένα βήμα πιο μπροστά από αυτούς, έτσι ώστε να αποφεύγει τον πόλεμο μαζί τους και να καταφέρνει να μην βρεθεί αντιμέτωπή τους. Και παρά τα μέσα που θα διαθέτει ο Αντίχριστος, την προηγμένη σε ασύλληπτο βαθμό τεχνολογία, τις σατανικές του ικανότητες και το άγρυπνο μάτι του Εωσφόρου, η Εκκλησία με την χάρη της Παναγίας δεν θα εντοπίζεται από τους διώκτες της.

Η ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΜΥΕΙ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΝΟΕΡΑ ΗΣΥΧΙΑ

Εκεί στην έρημο, η Θεοτόκος θα μυήσει όλους τους πιστούς στα εκφαντορικά μυστήρια της νοεράς ησυχίας.(Εκφαντορικά επειδή εκφαίνουν=αποκαλύπτουν, εξαγγέλουν, ερμηνεύουν). Την νοερά ησυχία(ησυχία του νου και της καρδιάς), την οποία με αξιοθαύμαστη πιστότητα και συνέπεια άσκησε η Παναγία στη ζωή αυτή, όσο κανείς άλλος, φθάνοντας σε υπεράνθρωπα μέτρα, θα την εγκολπωθούν τα παιδιά της στην έρημο. Με αυτήν οι πιστοί θα λησμονήσουν τα κάτω, τα γήινα και θα μυηθούν στα άνω, στα ουράνια.

 Με την βοήθειά της νοεράς ησυχίας, θα καθαρίσουν τον νουν τους από τους λογισμούς , τις φαντασίες, τις προλήψεις και τους περισπασμούς και με την φώτιση του Αγίου Πνεύματος θα ανυψώσουν την καρδιά προς τον Θεόν. Θα ασκηθούν στην νοερά προσευχή και την ακατάπαυστη επίκληση του θείου ονόματος, ώστε να διώχνουν μακριά την θλίψη και την αδημονία των ημερών και να πλημμυρίζουν μέσα τους από ανεκλάλητη χαρά και  άρρητη ευφροσύνη, προσμένοντας την Βασιλεία του Ανατέλλοντος Ηλίου Χριστού.

ΘΕΑ ΤΟΥ ΑΚΤΙΣΤΟΥ ΦΩΤΟΣ ΚΑΙ ΝΟΗΤΗ ΣΙΓΗ

 Και έτσι βαθμιαία, σιγά-σιγά και ανεπαίσθητα τα μέλη της Εκκλησίας θα φθάσουν στην θεοπτία και την θέα του ακτίστου Φωτός και θα ενωθούν με τον Θεόν, ερχόμενοι σε κοινωνία μετ’αυτού πρόσωπον προς πρόσωπον. Όταν πλέον με την νοητή σιγή θα έχει ησυχάσει και ειρηνεύσει όλο τους το είναι, θα έχουν κατορθώσει να  αποδεσμεύσουν τον νου τους από την αιχμαλωσία στα πάθη, θα πάψουν να είναι ευάλωτοι στις επιδράσεις του  περιβάλλοντος και τις επιταγές της λογικής και πλέον δεν θα θεωρούν τίποτε αδύνατο και αξεπέραστο, καθώς με την υπέρλογη πίστη θα ξεπερνούν κάθε εμπόδιο της λογικής. Και αυτό θα γίνει, διότι εκεί που τελειώνει η λογική, αρχίζει η πίστη, που δεν συγκρούεται με την λογική, αλλά την ξεπερνά, είναι πάνω από αυτήν.

ΑΒΛΑΒΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΡΟΣΒΛΗΤΟΙ ΟΙ ΠΙΣΤΟΙ ΣΤΑ ΒΕΛΗ ΤΗΣ ΛΟΓΙΚΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΥ

 Και έτσι η πίστη θα ελευθερώσει τους πιστούς από τις παγίδες και τα προσκόμματα της λογικής, μια λογική που εκείνες τις ημέρες θα είναι ένα από τα μεγάλα όπλα του Αντιχρίστου και των δυνάμεών του, στην προσπάθειά τους να καταβάλλουν το αγωνιστικό σθένος και τα ψυχικά αποθέματα, το κουράγιο και το θάρρος των πιστών. Επί παραδείγματι, κατά την πορεία της Εκκλησίας στην έρημο, η λογική θα αμφιβάλλει και θα αναρωτιέται, που θα βρεθούν τα απαραίτητα για την επιβίωση, τροφή και νερό στη μέση του πουθενά, ενώ η πίστη θα είναι βεβαία για την προνοητική και θαυμαστή διατροφή των πιστών υπό του Θεού.

 Παράλληλα τα πιστά τέκνα της Εκκλησίας δεν θα προσβάλλονται  από τα φανταστικά σημεία και τις μεθοδευμένες φαντασίες του Αντιχρίστου και του ψευδοπροφήτη , ούτε από την ενέργεια πλάνης που θα υπάρχει στα λόγια και τα έργα του ψευδομεσσία. Δεν θα νιώθουν το αίσθημα του φόβου από τις άγριες διαθέσεις των οργάνων του Αντιχρίστου, ούτε όμως και θα θέλγονται από την κατά τα φαινόμενα μελιστάλαχτη, στην πραγματικότητα όμως δηλητηριώδη διδασκαλία του, από τα απίστευτα θαύματά του, που όμοιά τους δεν θα έχει ξαναδεί η ανθρωπότητα, την φιλανθρωπία και την σπάνια καλοσύνη του(γνωρίσματα που θα επιδείξει, προκειμένου να παραπλανά τους ανθρώπους), τα χαρίσματά και τις αρετές του και την ασύγκριτη εξωτερική ωραιότητα του ψευδομεσσία. ‘Όλα τα παραπάνω βέλη του πονηρού δεν θα μπορούν να προσβάλλουν και να πληγώσουν τους πιστούς, καθώς η μέθεξη της θείας χάριτος και η εντρύφηση στα θεία κάλλη, δεν θα παραχωρεί έδαφος και δεν θα αφήνει περιθώριο  στον πειρασμό να εισχωρήσει στη συνείδησή τους.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΔΙΑΤΡΕΦΕΙ ΘΑΥΜΑΣΤΩΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Και όπως η Θεοτόκος ετρέφετο από αγγέλους εις τα Άγια των Αγίων και συνομιλούσε με αυτούς, όταν ήταν μικρή παιδούλα εις τον ναόν, έτσι και η Εκκλησία, ωσάν τον παλαιό Ισραήλ στην έρημο, οδεύοντας για την γη της Επαγγελίας, θα τρέφεται με θαυμαστό τρόπο από τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγίους και τους Αγγέλους και θα συνομιλεί με αυτούς. Πέτρες σε άγονα μέρη, θα αναβλύζουν γλυκύτατα ύδατα και θα ξεδιψάνε τους πιστούς, όπως στην Παλαιά Διαθήκη, επί Μωυσέως. Κόρακες θα τους τρέφουν με άρτον το πρωί και κρέας το δειλινό, όπως τον προφήτη Ηλία στο σπήλαιο. Μάννα εξ’ουρανού θα αποστέλλεται στα μέλη της Εκκλησίας και τεράστιες ορτυγομήτρες θα εμφανίζονται από ψηλά, αμέτρητα σμήνη πουλιών, που θα πίπτουν εις τα πόδια των πιστών και θα τους τρέφουν πλουσιοπάροχα.

 Θα επιστρατευθούν οι ουράνιες στρατιές των αγγέλων και των αγίων, προκειμένου να διατρέφουν τους πιστούς σωματικά και να τους παρηγορούν πνευματικά με ουράνια τροφή και διδασκαλία, η οποία θα ανατείνει τον νουν και θα εξυψώνει  την ψυχή τους εις τα σκηνώματα του Παραδείσου. Με αυτούς, αλλά και πολλούς άλλους αναρίθμητους τρόπους, ο ίδιος ο Κύριος και η Παναγία Μητέρα του, θα φροντίζουν, θα προνοούν και θα παρέχουν στους πιστούς τα απαραίτητα για την συντήρησή τους αγαθά, χωρίς να τους στερούν τίποτα, την ίδια στιγμή, που οι οπαδοί του Αντιχρίστου, θα αρχίσουν να έχουν τεράστια προβλήματα, λόγω της λειψυδρίας και της έλλειψης τροφών. Οι πιστοί των εσχάτων θα προκρίνουν και θα ζητήσουν πρώτα την Βασιλεία του Θεού και την Δικαιοσύνην Αυτού και γι’αυτό ο Χριστός θα τους προσθέσει και όλα τα υπόλοιπα, τα υλικά αγαθά, τα λιγότερο σημαντικά.

Η ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΡΗΜΟ

Η Βασίλισσα του παντός Υπεραγία Θεοτόκος, θα σφραγίσει με την άμεμπτη και απαράμιλλη προσωπικότητά της, ολόκληρη την Εκκλησία των εσχάτων, καθώς τα μέλη της μέσα στην έρημο θα ζουν με εγκράτεια σαρκική, εν παρθενία και ασκήσει και έτσι η Εκκλησία στο τέλος της ιστορίας, θα ζει όπως και στην αρχή της, με παρθενία και ηθική καθαρότητα, αναμένοντας την συντέλεια των αιώνων. Το γεγονός αυτό, θα είναι ένα ακόμη μέσο που θα συμβάλλει στη δημιουργία|διαμόρφωση του κατάλληλου κλίματος, με την βοήθεια του οποίου η Εκκλησία των εσχάτων, θα κατορθώσει κάτι αδιανόητο για οποιαδήποτε άλλη εποχή, δηλαδή τον καθολικό αγιασμό των μελών της. Τον αγιασμό όλων εκείνων, που θα παραμείνουν πιστοί σε Αυτήν μέχρι το τέλος.

 Λόγω των ιδιαιτέρων συνθηκών της εποχής του Αντιχρίστου, όλοι οι πιστοί των εσχάτων θα αγιάσουν και θα γίνουν είτε Όσιοι, είτε Μάρτυρες. Ανάλογα με την δύναμη και την προάιρεση του καθενός, άλλοι θα προστατευθούν από την Παναγία μέχρι τέλους και θα έχουν οσιακή κατάληξη-ίσως δε και να μην πεθάνουνε ποτέ ζώντας μέχρι την Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου- ενώ σε κάποιους άλλους, λόγω της δύναμης της προαιρέσεώς τους, θα δοθεί το δώρο του μαρτυρίου και θα επιτρέψει η Θεοτόκος να εντοπιστούν και να συλληφθούν από τους διώκτες τους, προκειμένου να αναδειχθούν στους μεγαλύτερους μάρτυρες όλων των εποχών και όλων των αιώνων και σε αθλοφόρους, που θα τους έχει οπλίσει η Πάναγνος Μητέρα του Εμμανουήλ με ανίκητον θάρρος, έτσι ώστε να καταγγείλουν τον Αντίχριστο ως ψεύτικο μεσσία και να ομολογήσουν τον Ιησού, ως το Αρνίον το Εσφαγμένον και Εστηκός. Το Αρνίον που ως εθελούσιο θύμα  έδωσε την ζωή του και εσφάγη, θυσιάζοντας Εαυτόν και όμως είναι και πάλι εστηκός, όρθιο δηλαδή και  ζωντανό με την Αγία του Ανάσταση.

Η ΚΥΡΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΤΟ ΠΡΟΤΥΠΟ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΑΙΩΝΟΣ

Η Αειπάρθενος Μαριάμ, αγαπητοί μου, αποτελεί με την ζωή και την κοίμησή της, προάγγελο και προοίμιο, για το τι πρόκειται να συμβεί στα πρόθυρα του μέλλοντος αιώνος. Όπως εκείνη, πέθανε και ανεστήθη, έτσι και όλοι οι νεκροί, πρόκειται να αναστηθούν κατά την ημέρα της Κρίσεως. Και όπως εκείνη ανελήφθη στους ουρανούς και εισήλθε σωματικά στην Βασιλεία του Υιού της, έτσι και οι δίκαιοι, οι σεσωσμένοι και οι άγιοι θα αναληφθούν σωματικά στην ίδια Βασιλεία, προκειμένου να απολαμβάνουν πάντοτε το υπερκόσμιο κάλλος και την άφθιτη δόξα της Θεοτόκου, μαζί με όλους τους πιστούς των εσχάτων, δίχως τέλος και παύση, εις τους ατελευτήτους αιώνας των αιώνων. Αμήν!           

Πανηγύρεις Ἁγίας Ζώνης

 Κυριακή 31ῃ Αὐγούστου ἐπί τῇ ἑορτῇ τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἐπανηγύρισεν ὁ ἐν Περιστερίῳ ὁμώνυμος ἱερός ναός. Ὅθεν ἀφ΄ ἑσπέρας ἐψάλη κατά τό ἔθος ἡ ἀκολουθία τοῦ Μεγάλου Ἑσπερινοῦ, χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Πέτρας κ. Δαβίδ. Τό πρωΐ ἐπραγματοποιήθη ὁ ἐπί τῇ ἑορτῃ πανηγυρικός Ὄρθρος, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν κ.κ. Μακαρίου, ὁ ὁποῖος ἐτέλεσε τήν θείαν Λειτουργίαν, συνιερουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος κ. Γεορντίου, τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Περιστερᾶς κ. Μακαρίου καί Καισαρείας κ. Τιμοθέου. Τὀν λόο ἐκήρυξε ὁ Σεβασμιώτατος κ. Γερόντιος.

Τήν Ἑορτήν τῆς Καταθέσεως τῆς Τιμίας Ζώνης τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, πανηγύρισε μέ τήν δέουσαν μοναστηριακή τάξιν ἡ ἱερά καί σεβασμία Μονή τῆς Παντανάσσης Περιστερᾶς Θεσσαλονίκης, δεδομένου ὅτι τό Καθολικόν τῆς ἱερᾶς μονῆς τιμᾶται εἰς τήν Κατάθεσιν τῆς Τιμίας Ζώνης. Τῆς ἰερᾶς Πανηγύρεως προεξῆρχεν ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος πλαισιούμενος ἀπό ἱερεῖς τῆς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Ὡσαύτως πανηγύρησε τό ἱερό παρεκκλήσιο τῆς Τιμίας Ζώνης στά Σεπόλια Ἀττικῆς. Τίς ἀκολουθίες τέλεσε ὁ π. Ἀντώνιος