Ἀρχιερατικόν Μνημόσυνον εἰς τόν τάφον τοῦ Μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου Αὐξεντίου.

Σάββατο 14 Δεκεμβρίου. Εἰς τόν πανηγυρίζοντα ὁμώνυμον Ἱερόν Ναόν τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Εὐστρατίου, Αὐξεντίου, Εὐγενίου, Μαρδαρίου καί Ὀρέστου, τῆς ἱερᾶς μονῆς Θείας Ἀναλήψεως Καπανδριτίου Ἀττικῆς, τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου κυροῦ Αὐξεντίου, ἱερούργησεν ὁ Πανοσιολογιώτατος Ἀρχιμανδρίτης π. Γερόντιος Σούκουλης.  Κατά τό πέρας τῆς θείας Λειτουργίας ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Ἰάκωβος προέστη τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Μνημόσυνον πρό τῆς θήκης τῶν λειψάνων τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιεπισκόπου, ὁ ὁποῖος κατ’ αὐτήν τήν ἡμέραν ἦγε τά ὀνομαστήρια αὐτοῦ. Ἀκολούθως ὁ Θεοφιλέστατος μετέβη εἰς τό ἀρχονταρίκιον τῆς μονῆς, εἰς τό ὁποῖον ἡ ἱερά γυναικεία ἀδελφότης ἐδεξιώθη τόν Θεοφιλέστατον καί τούς εὐλαβεῖς προσκυνητάς.

Ὁ Ναός τῶν Ἁγίων πέντε Μαρτύρων

Πανήγυρις Ἱεροῦ Καθεδρικοῦ Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Λαμίας.

Παρασκευή 12 Δεκεμβρίου. Ἐπί τῇ πανδήμῳ ἑορτῇ καί μνήμῃ τοῦ Ἁγίου πατρός ἡμῶν Σπυρίδωνος ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος τῆς ἐν Κύπρῳ τοῦ Θαυματουργοῦ, πανηγύρισε καί ἐφέτος ὁ ἱστορικός Ἱερός Καθεδρικός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνος Λαμίας, καθέδρα τοῦ πολιοῦ καί κεκμηκῶτος τῇ ἡλικίᾳ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Καλλινίκου. Πρός τοῦτο, ἀφ’ ἑσπέρας τῆς Πέμπτης, ἐψάλη ὁ τῆς τοῦ Ἁγίου ἑορτῆς Μέγας Ἑσπερινός, χοροστατοῦντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Περιστερᾶς κ. Μακαρίου, πλαισιουμένου ὑπό τοῦ ἱεροῦ κλήρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος. Τήν δέ πρωΐαν τῆς ἑορτίου ἡμέρας, ἐπραγματοποιήθη κατά τήν ἰσχύουσαν τάξιν ἡ ἀκολουθία τοῦ Ὄρθρου, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου, ὅστις ἐν συναιχείᾳ συμπαραστατούμενος ὑπό τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου, καί τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Περιστερᾶς κ. Μακαρίου, καί Καισαρείας κ. Τιμοθέου ἐτέλεσε τήν ἀρχιερατικήν θείαν Λειτουργίαν. Κατάλληλον ἐπί τῇ ἑορτῇ θεῖον λόγον ἐκήρυξε ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Περιστερᾶς κ. Μακάριος μέ ἐπίκαιρον θέμα ΄΄Ποία εἶναι ἡ ἀληθινή συνοδοιπορία μέ τόν Χριστό τήν ὁποίαν εἶχον ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί ἐξαιρετικά ὁ τιμώμενος Ἅγιος Σπυρίδων ὁ Θαυματουργός΄΄. Ἀκολούθως πραγματοποιήθη ἱερά λιτάνευσις τῆς πανσέπτου εἰκόνος τοῦ ἑορταζομένου Ἁγίου πέριξ τοῦ ἱεροῦ ναοῦ, ἥτις ἐσήμανε καί τήν λῆξιν τοῦ κύκλου τῶν ἐπί τῇ πανηγύρει ἱεροπραξιῶν. Σημειωθήτω ὅτι ὁ Ἱερός Ναός τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος τυγχάνει ἐκ τῶν παλαιοτέρων καί ἱστορικοτέρων τοῦ Ἱεροῦ ἡμῶν Ἀγῶνος, καθόσον ὑπῆρξεν τό λατρευτικόν κέντρον τοῦ πολυπαθοῦς παραρτήματος τῶν Γνησίων Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν τῆς Φθιώτιδος καί ἐγνώρισε μαζί μέ τόν Ἱερόν Κλῆρον καί τό εὐάριθμον ποίμνιόν του ὅλας τάς ταλαιπωρείας καί τάς φρικαλέας διώξεις (σφραγίσεις - ἀστυνομικούς περιορισμούς), ταυτόχρονα ὅμως προσέφερε μεγάλας παρηγορίας καί ἐλπίδας εἰς τό χειμαζόμενον ποίμνιον μέ τά θαυμαστά γεγονότα καί τά Θεοσημεῖα τά ὁποῖα διαδραματήσθησαν ἐντός καί ἐκτός αὐτοῦ καί τά ὁποῖα διηγοῦνται μέχρι καί τήν σήμερον ὅχι μόνον τά γηραιά στελέχη τῆς ἐνορίας ἀλλά ἀκόμη καί κάτοικοι τῆς εὐρυτέρας περιοχῆς.

Ἱερός Ναός Ἁγίου Σπυρίδωνος Λαμίας, φωτογραφία 1950 εως 1960. ΠΑΝΗΓΥΡΙΣΑΝ ΑΝΕΥ ΙΕΡΕΩΣ!!!!!!!

Μεταξύ ἄλλων διακρίνονται ἐνορίτες τοῦ ἱεροῦ ναοῦ, καί στήν σειρά τῶν μικρῶν παιδιῶν πρῶτος ἐκ δεξιῶν ὁ νῦν ἱερομόναχος π. Γαβριήλ ὁ Κατουνακιώτης Γέροντας τοῦ Κελλίου ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, ὁ ἀδελφός του κατά σάρκα ἱερομόναχος π. Σπυρίδων στόν Ἅγιο Βασίλειο στό Κελλί τοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος καί ὁ π. Εὐθύμιος Μπαρδάκας.

ΟΜΟΡΦΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ἀπό τά τέλη τῆς δεκαετίας του 1960 στό Παράρτημα τουῦ Ἱερου Ναοῦ Ἁγίου Σπυρίδωνος Λαμίας. Μετά τήν Πανήγυριν του Ἁγίου εἰς τόν περίβολον τοῦ ναοῦ διακρίνεται ὁ τότε Ἐπίσκοπος Γαρδικίου Αὐξέντιος καί μετέπειτα Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν τῶν ΓΟΧ, ἐκ δεξιῶν τοῦ, ὁ τότε Ἀρχιμανδρίτης καί ἐφημέριος τοῦ ναοῦ καί νῦν Μητροπολίτης Φθιώτιδος καί Θαυμακοῦ κ. Καλλίνικος Χανιώτης, ὁ π. Παναγιώτης Παπαπαναγιώτου, ὁ π. Γεώργιος Παπαπαναγιώτου, ὁ λόγιος Μοναχός π. Μάρκος Χανιώτης κ. λπ ἱερεῖς καί μοναχοί.

Πανήγυρις Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Νικολάου εἰς Τορόντο.

Ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ πανηγύρισεν ὁ Καθεδρικός Ἱερός Ναός εἰς Τορόντο Καναδᾶ. Εἰς τήν λαμπρᾶ Πανήγυρην ἔλαβαν μέρος ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Τορόντο κ. Μακάριος, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Μάρκαμ κ. Ἀνδρέας, οἱ Πανοσιολογιώτατοι ἱερομόναχοι π. Ἰσαάκ καί π. Ἰωάννης καί οἱ διάκονοι π. Γεώγριος καί π. Σέργιος.

Φωτοφραφικά στιγμυότυπα ἀπό τήν πανηγυρική ἑόρτια τράπεζα εἰς αἰθουσα τοῦ Καθεδρικοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ.

Πανηγύρεις Ἱερῶν Ναῶν τοῦ Ἁγίου Νικολάου.

Παρασκευή 6η Δεκεμβρίου. Ἐπί τῇ ἐτησίῳ μνήμῃ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου Ἐπισκόπου Μύρων τοῦ Θαυματουργοῦ, πανηγύρισεν ὁ Ἱερός Ναός τῆς Κοιμήσεως τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου καί τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ παρά τήν Καλαμαριάν Θεσσαλονίκης. Εἰς τόν ὡς ἄνω ἱερόν ναόν μετέβη ὁ οἰκεῖος Ἱεράρχης, Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης κ. Εὐθύμιος, διά νά προεξάρχῃ τῶν ὅλων λατρευτικῶν ἐκδηλώσεων, πλαισιούμενος ὑπό τοῦ Ἱεροῦ Κλῆρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.

Εἰς τήν πανηγυρίζουσαν Ἱεράν γυναικείαν Μονήν τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ, παρά τό Κανδήλιον Μεγάρων Ἀττικῆς, κτίτωρ τῆς ὁποίας τυγχάνει ὁ μακαριστός Ἀρχιμανδρίτης π. Νεόφυτος Γεωργίουμ, ἐτελέσθη ἱερά πανηγυρική θεία Λειτουργία ὑπό τοῦ πανοσιωτάτου Ἱερομονάχου π. Νικολάου Χανιωτάκη. Εἰς τήν πανήγυριν τῆς μονῆς προσῆλθον πλῆθος πιστῶν τοὺς ὁποίους ἡ Ὁσιωτάτη Καθηγουμένη Νεοφύτη μοναχή καί ἡ ἱερά ἀδελφότητα παρέθεσαν κατά τό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας πλουσιοπάροχα μοναστηριακά κεράσματα.

Μέ ἰδιαιτέραν λαμπρότητα ἑωρτάσθη ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ εἰς τόν ὁμώνυμον ἱερόν ναόν παρά τήν Κοιλάδα Κοζάνης. Τάς ὅλας λατρευτικάς ἐκδηλώσεις ἐτέλεσε ὁ π. Χαράλαμπος συμπαραστατούμενος ὑπό εὐάριθμον πλῆθος εὐλαβῶν προσκυνητῶν.

Ὡσαύτως πανηγύρισε καί τό γυναικεῑον ἱερό ἡσυχαστήριον τοῦ Ἁγίου Νικολάου εἰς Κερατέα Ἀττικῆς, τοῦ ὁποίου Καθηγουμένη χρηματίζει ἡ Ὁσιωτάτη Γερόντισσα Μῆνα μοναχή. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιγ΄, 10-17)

 ΙΔΙΩΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

    

Ανάμεσα στα μηνύματα που εκπέμπει η σημερινή ευαγγελική περικοπή βρίσκεται και αυτό που αφορά την κοινή προσευχή των πιστών. Ο ευαγγελιστής Λουκάς θέτει στο πρόσωπο της συγκύπτουσας (18 έτη ασθένειας) τον προβληματισμό σχετικά με την παρουσία μας στην εκκλησιαστική σύναξη. Αρκετοί Πατέρες θεωρούν ότι η περίπτωση αυτή είναι ένα γερό ράπισμα σε κάθε φτηνή δικαιολογία που προβάλλουμε κάθε φορά που επιχειρούμε να υποτιμήσουμε την κοινή προσευχή στον ναό.

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ 

Α) ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ

*Ο άνθρωπος θα πρέπει να προσεύχεται καθημερινά. Οφείλει να δοξολογεί τον Θεό για τα δώρα που στέλνει στην ψυχή του και στην γη που κατοικεί. Δεν θα πρέπει να τον θυμάται μόνο στις δυσκολίες και στα προβλήματά του. Η προσευχή είναι η προσωπική επικοινωνία με τον Πατέρα, με τον Πλάστη μας. Ο Κύριος μας έδωσε αυτό το παράδειγμα, αφού και ο Ίδιος κατέφευγε συχνά «εις έρημον τόπον» (Μάρκ. 1:35).                 

*Η προσευχή καλλιεργείται μέσα στην οικογένεια. Οι γονείς διδάσκουν την επικοινωνία με τον Θεό με το παράδειγμά τους και αυτό περνάει από τους γονείς στα παιδιά. «Είναι μεγάλο όπλο η προσευχή, μεγάλη ασφάλεια, μεγάλος θησαυρός, μεγάλο λιμάνι, ιερός και απαραβίαστος τόπος» (Ι. Χρυσ.). Ο άνθρωπος αγιάζεται και μ’ αυτή αγιάζει όλα τα έργα που παράγει. Τι ευλογημένο ο άνθρωπος να εργάζεται χειρωνακτικά και η ψυχή του παράλληλα να γίνεται μυστικό εργαστήριο της Χάριτος του Θεού! Ακόμα και το έργο που παράγει είναι κάτι διαφορετικό... είναι απλά ευλογημένο.                      

*Στην ατομική μας προσευχή, μακριά από αδιάκριτα βλέμματα, θα καταθέσουμε τις ψυχικές μας ανησυχίες, τους αναστεναγμούς, ακόμη και τα δάκρυά μας. «Εβόησα εν τη θλίψει μου προς τον Κύριον, και εισήκουσέ μου» (Ιωνάς 2, 2). Εκεί μυστικά η καρδιά παίρνει δύναμη, αναγεννάτε ψυχικά, ξεκουράζεται, «παραμυθείται» από το Άγιο Πνεύμα.

Β) ΚΟΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ        

* Μας δίδαξε όμως ο Κύριος και την κοινή προσευχή. Δεν παρέλειψε κατά την επίγεια ζωή Του να βρίσκεται τα Σάββατα στην συναγωγή (όπως και στην περίπτωσή μας) και να συμμετέχει στην κοινή προσευχητική σύναξη. Αυτό έκανε και η συγκύπτουσα, χωρίς να υπολογίζει τα πικρόχολα σχόλια (σχετικά με την ασθένειά της) του κόσμου, χωρίς να δίνει σημασία σε όλα όσα λέγονταν για την εξωτερική της εικόνα. Εκείνη κατέφευγε στο ναό και αντλούσε δύναμη και κουράγιο. Εδώ συναντήθηκε με τον Χριστό, ο Οποίος γνώριζε τα «κρύφια της καρδιάς της» και Εκείνος την βράβευσε για την πίστη και την ευλάβειά της.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

* Στην εκκλησία η προσευχή μας αποκτά μία ιδιαίτερη δύναμη. Ενώνεται η φωνή του Λειτουργού με την δική μας και αναπέμπεται στον Θεό «υπέρ του κόσμου» αλλά και για κάθε ψυχή που δοκιμάζεται και υποφέρει. Γινόμαστε όλοι μια μεγάλη οικογένεια και «άγγελοι μετά ανθρώπων συνεορτάζουσι» (ευχή Μεγ. Αγιασμού Θεοφανείων), με κοινό Πατέρα τον Δημιουργό μας. Μπροστά στον Θεό είμαστε όλοι ίσοι, όλοι έχουμε την ίδια αξία και ας μας χωρίζει ο «κόσμος» σε πλούσιους και φτωχούς, άσημους και σπουδαίους... Ας μην λησμονήσουμε και τον Απόστολο Πέτρο, ο οποίος λυτρώθηκε από τα δεσμά της φυλακής με την προσευχή η οποία «εκτενώς γενομένης υπό της Εκκλησίας προς τον Θεόν υπέρ αυτού» (Πράξ. 12, 5) καρποφόρησε θαυμαστώς!      

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος ονομάζει την προσευχή ως «επαινετό έργο, με το οποίο ο πιστός και τον Θεό πλησιάζει και δαίμονας φυγαδεύει». Να μην αμελούμε αδελφοί μου τόσο την ατομική όσο και την κοινή προσευχή. Ο Κύριος μας μίλησε και δίδαξε με το παράδειγμα και τους δύο τύπους προσευχής. Με πόθο και αγάπη Θεού να εκκλησιαζόμαστε στο ναό και να παρακολουθούμε τις λειτουργικές συνάξεις στις οποίες προεξάρχει ο Ίδιος ο Κύριος παρέχοντας ως πολύτιμα Δώρα το Σώμα Του και το Αίμα Του στους πιστούς...

Πανήγυρις Ἱ . M. Ἁγίου Νικολάου.

Παρασκευή 6η Δεκεμβρίου. Ἐπί τῇ ἐτησίῳ μνήμῃ τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Νικολάου Ἐπισκόπου Μύρων τοῦ Θαυματουργοῦ, ἧγεν τήν κατ’ ἔτος αὐτῆς πανήγυριν, ἡ σεμνηνομένη εἰς τήν τοῦ αὐτοῦ Ἁγίου Ἱεράρχου χάριν καί ὄνομα Ἱερά γυναικεία Μονή εἰς Σέρρες (μετόχιον τῆς Ἱερᾶς Μονῆς τοῦ Ἁγίου Ἰακώβου τοῦ Ἀδελφοθέου Περιστερᾶς Θεσ/νίκης), τῆς ὁποίας Καθηγουμένη τυγχάνει ἡ Ὁσιωτάτη γερόντισσα Εὐθυμία μοναχή. Ὡς ἐκ τούτου, ἐτελέσθη κατά τό ἔθος ὁ Μέγας Πανηγυρικός Ἑσπερινός χοροστατοῦντος τοῦ Μακαριωτάτου ἡμῶν Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ.κ. Μακαρίου συμπαραστατουμένου ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Περιστερᾶς κ. Μακαρίου.

Τήν πρωΐαν καί ἀφοῦ τό πρῶτον ἐψάλη ὁ Ὄρθρος τῆς ἑορτῆς, ὁ εἰς αὐτόν χοροστατών σεπτός Προκαθήμενος τῆς Ἐκκλησίας προέστη εἰς τήν τέλεσιν τῆς Ἀρχιερατικῆς θείας Λειτουργίας (ὁ ὁποῖος - ὡς ἐν κατακλείδι τῆς Λειτουργίας - ἀνέπτυξεν λόγον πανηγυρικοῦ καί ἐπικαίρου ὡσαύτως χαρακτῆρος), πλαισιούμενος ὑπό τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Περιστερᾶς κ. Μακαρίου καί τοῦ Πανοσιολογιωτάτου ἱερομονάχου π. Ἰωάσαφ. Ἐπί τῇ λαμπρᾷ πανηγύρῃ τῆς ἱερᾶς μονῆς προσῆλθον πλῆθος πιστῶν διά νά προσκυνήσουν τμῆμα τοῦ Ἁγίου λειψάνου τοῦ Ἁγίου Νικολάου τοῦ Θαυματουργοῦ.

Χειροτονία Μητροπολίτου Σιάτλ κ. Ἰγνατίου.

Τήν Κυριακήν 30 Νοεμβρίου, ἑορτή τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ἐτελέσθη ἡ εἰς ἐπίσκοπον χειροτονία τοῦ ἐψηφισμένου Μητροπολίτου Σιάτλ κ. Ἰγνατίου εἰς τόν Ἱερόν Καθεδρικόν Ναόν τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου εἰς Σιάτλ Ἀμερικῆς ὑπό τῆς ἱεραρχείας ἐν Β. Ἀμερικῆς Ὀρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας , προεξάρχοντος τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Βοστώνης κ. Γρηγορίου, συνιερουργούντων τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τορόντο κ. Μακαρίου, καί τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Μάρκαμ κ. Ἀνδρέου. Εἰς τήν Πανηγυρικήν θείαν Λειτουργίαν καί τήν κατ’ αὐτήν χειροτονίαν ἔλαβαν μέρος μέρος πλῆστοι κληρικοί ὅλων τῶν βαθμίδων ἀπό ὁλόκληρον τήν Ἀμερικήν καί τόν Καναδᾶ καθῶς καί πλήθος κόσμου.

Ἡ Σύναξις τῶν Κληρικῶν τῆς Β. Ἀμερικῆς εἰς τήν ὁποῖαν ἡ Ἐπαρχιακή Σύνοδος ἀνακοίνωσε τήν ἐκλογή δύο ἀρχιερέων τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Σιάτλ κ. Ἰγνατίου καί Λάνχαμ κ. Χρυσοστόμου.

Ἱερός Ναός Ἁγίου Μάρκου Βοστώνης.

Ἱερός Ναός Ἁγίας Ἄννης Βοστώνης.

Πανήγυρις Ἱεροῦ Ναοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέου Λαμίας.

Κυριακή 30 Νοεμβρίου. Ἐπί τῇ μνήμῃ τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου καί πανευφήμου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου, ἑώρτασε τήν ἐτήσιον αὐτοῦ πανήγυριν, ὁ ὁμώνυμος Ἱερός Ναός εἰς Λαμίαν. Εἰς τόν πανηγυρίζοντα ἱερόν ναόν  μετέβη, ὁ Θεοφιλέστατος Ἐπίσκοπος Καισαρείας κ. Τιμόθεος, ὁ ὁποῖος, χοροστάτησε καί προέστη εἰς τόν ἀφ΄ ἑσπέρας τελεσθέντα πανηγυρικόν Ἐσπερινόν καί τῆς ἀκολουθίας τῆς Ἀρτοκλασίας, συμπαραστατούμενος ὑπό τοῦ    τοπικοῦ ἱεροῦ Κλήρου τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Φθιώτιδος καί  τοῦ πρωτοσυγκέλλου αὐτῆς, Ἀρχιμανδρίτου π. Γεροντίου Κουκούλη, καί τοῦ εὐσεβοῦς λαοῦ τῆς Φθιώτιδος. Μετά τό πέρας τοῦ πανηγυρικοῦ Ἑσπερινοῦ παρετέθη ἑόρτιος πανηγυρική τράπεζα εἰς τούς εὐλαβεῖς πανηγυριστάς. Τό πρωΐ τῆς φερωνύμου ἡμέρας, ἐπιτελέσθη ἀρχιερατική θεία Λειτουργία προεξάρχοντος τοῦ Θεοφιλεστάτου Ἐπισκόπου Καισαρείας κ. Τιμοθέου ὅστις καί ἐκήρυξε τόν θείον λόγον τῇ συμμετοχ_ῇ τοῦ Ἱεροῦ Κλῆρου.

Μέ κατάνυξη ὁ ἑορτασμός τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Ἀνδρέα τοῦ Πρωτοκλήτου.

Κυριακή 30 Νοεμβρίου. Τήν μνήμην τοῦ Ἁγίου ἐνδόξου Ἀποστόλου Ἀνδρέου τοῦ Πρωτοκλήτου πανηγύρισεν ὁμώνυμος ἱερός καθεδρικός ναός τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς και Νήσων κ. Παντελεήμονος εἰς τον Πειραιᾶ. Ἀφ᾿ Ἑσπέρας ἐτελέσθει ὁ πανηγυρικός Ἑσπερινός .Τήν πρωΐαν τῆς ἁγιωνύμου ἡμέρας ἐτελέσθη Ἀρχιερατικόν συλλείτουργον, προεξάρχοντος τοῦ Μακαριωτάτου Ἀρχιεπισκόπου Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος κ. Μακαρίου, συμπαραστατουμένου ὑπό τῶν Σεβασμιωτάτων Μητροπολιτῶν Θεσσαλονίκης κ. Εὐθυμίου, Πειραιῶς κ. Παντελεήμονος καί τῶν Θεοφιλεστάτων Ἐπισκόπων Περιστερᾶς κ. Μακαρίου καί Ρωγῶν κ. Δωροθέου. Τόν πανηγυρικόν λόγον  ἐξεφώνησε  ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος κ. Μακάριος. Στό τέλος τῆς θείας Λειτουργίας ἀκολούθησε λιτανευτική πομπή ὑπό τούς ἤχους τῆς φιλαρμονικῆς μπάντας τοῦ ὁρφανοτροφείου θηλέων΄΄ Ἅγία Τριάς΄΄ τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου π. Διονυσίου Καλαργύρου, ἀλλά καί ἀπό τήν Ποντιακή νεολαία τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ὑπό τόν αἰδεσιμώτατο Πρωτοπρεσβύτερο π. Ἠλία Ἀτματσίδη.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιη΄, 18-27)

Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΥΝΑΤΟΣ ΘΕΟΣ

«Τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστίν».

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Επιχειρώντας σαν Χριστιανοί να κάνουμε κάποια βήματα στην πνευματική μας ζωή, ως πιστά μέλη της εκκλησίας, καταπιανόμαστε ουσιαστικά με ένα πνευματικό αγώνα: να πλησιάσουμε όσο το δυνατόν την διδασκαλία του Χριστού και να την εφαρμόσουμε έμπρακτα στην καθημερινότητα μας. Αυτό που θα παρατηρήσουμε σύντομα είναι το γεγονός ότι το όλο εγχείρημα παρουσιάζει «εγγενείς αδυναμίες» που δεν επιτρέπουν να κάνουμε πράξη όσα επιθυμεί το πνεύμα μας. Οι ψυχικές και σωματικές δυνάμεις μας σπρώχνουν σε αντίθετες επιλογές με αποτέλεσμα να τρυγούμε τον πόνο και την θλίψη, αφού μέσα μας υπερισχύει το κακό έναντι του αγαθού και ωραίου...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

*Η μεγαλύτερη αδυναμία του ανθρώπου βρίσκεται στην θέληση. Πόσες και πόσες φορές παίρνουμε αποφάσεις να αφήσουμε κάποια κακιά μας συνήθεια ή να κόψουμε ένα ολέθριο ελάττωμά μας και παραβαίνουμε τις υποσχέσεις που έχουμε δώσει. Η θέληση είναι όργανο δράσης και ενέργειας του ανθρώπου το οποίο μετά την πτώση του προσβλήθηκε από την αμαρτία. Ο μεταπτωτικός άνθρωπος φωνάζει: «Θέλω αλλά δεν μπορώ!».              

*Πόσο αδύναμος είναι μπροστά στην άγρια φύση (ομοιάζει με ένα καχεκτικό παιδί που προσπαθεί να νικήσει με τα χέρια του ένα λιοντάρι) και στα σαρκοβόρα ζώα, πόσο αδύναμος μπροστά στις καταστροφές, στις κοσμογονικές αλλαγές του σύμπαντος, στα καιρικά φαινόμενα, στις γεωλογικές αναταράξεις του γήινου φλοιού. Τις περισσότερες φορές στέκεται τρομοκρατημένος θεατής, ανήμπορος να παρέμβει, να προστατεύσει ακόμα και τον εαυτό του.

*Αδύναμος να νικήσει τον θάνατο! Αδύναμος να επιβιώσει στις θανατηφόρες επιδημίες, πείνες και δυστυχίες. Ελάχιστος, δεν μπορεί να υψώσει την φωνή του και το ανάστημά του στα πονηρά σχέδια «παγκόσμιων ανθρώπων» οι οποίοι με πονηριά και σατανικές μεθόδους αποφασίζουν πως θα ζήσει, τι θα κάνει, πως θα τραφεί, πως θα μεγαλώσει. Ο «μεταπτωτικός» άνθρωπος αγνοεί επίσης τον εαυτό του, τους συνανθρώπους του, το περιβάλλον που ζεί. Γεννιέται σαν μικρό πλάσμα, άφωνο και άλαλο, κλαυθμυρίζων νήπιον (νήπιον = νη έπος, δεν έχει λόγο) και όσο αν προοδεύσει στην ζωή του ελάχιστα γνωρίζει και μαθαίνει, ώστε να επιβεβαιώνεται το αρχαίο απόφθεγμα: «εν οίδα ότι ουδέν οίδα»!

Β) Ο ΔΥΝΑΤΟΣ ΘΕΟΣ        

* «ΘΕΟΣ ΙΣΧΥΡΟΣ, ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΗΣ, ΑΡΧΩΝ ΕΙΡΗΝΗΣ», «ΑΓΙΟΣ ΙΣΧΥΡΟΣ», ψέλνουμε και διαβάζουμε κατά περίσταση στον χώρο της θείας λατρείας. Ο Απ. Παύλος θα μας πεί: Νομίζετε ότι αυτά τα κάνω με δικές μου δυνάμεις; «ουκ εγώ δε, αλλ’ η χάρις του Θεού η συν εμοί» (Α΄ Κορ. 15, 10). Η παντοδυναμία του Θεού έρχεται και ενισχύει τον άνθρωπο, τις ασθενικές του δυνάμεις, ώστε τα φαινομενικά ακατόρθωτα να γίνονται κατορθωτά με την συμβολή του Θεού.          

* Για να χρησιμοποιήσεις τον Θεόν συμπαραστάτη σου δεν φτάνει να τον πιστεύεις. Και τα δαιμόνια πιστεύουν και φρίττουν μπροστά στον Ιησού. Πρέπει να Τον γνωρίζεις, να έχεις μαζί Του προσωπική σχέση. Όπως ακριβώς κάνεις με τους φίλους σου. Θέλεις ο φίλος σου να είναι καλός, να σε αγαπάει και να σε στηρίζει. Να είναι δίκαιος, να σε κρίνει σωστά και να σου λέει τα πράγματα όπως έχουν. Να είναι γεμάτος κατανόηση, να σε ακούει και να σε βοηθάει χωρίς να σε απορρίπτει, να μπορεί να δίνει εύστοχες συμβουλές και λύσεις στα αδιέξοδά σου. Να είναι δυνατός για να μπορεί να επιβληθεί στις καταστάσεις και να βγαίνεις νικητής ... Ε! Ο Θεός έχει όλες αυτές τις «προδιαγραφές» για να γίνει ο τέλειος φίλος σου!                              

* Η γνώση και η σχέση αυτή με τον Θεό έρχεται μόνο σε όσους επέλεξαν στην ζωή τους το «χριστιανικό δρομολόγιο» που οδηγεί στην προσέλευση των Άγιων Μυστηρίων της εκκλησίας μας. Είναι αυτοί που με αίσθηση αμαρτωλότητος και διάθεση να ομολογήσουν την τσακισμένη θέλησή τους, την ρυπαρότητα της καρδιάς τους, επιθυμούν να αλλάξει η αρρωστημένη και αναιμική διάθεση της υπάρξεώς τους… Αναφωνούν έκπληκτοι με τον Απ. Παύλο: «πάντα ισχύω εν τω εδυναμούντί με Χριστώ» (Φιλιπ. 4,13). Πολλά είναι τα παραδείγματα των αγίων ανδρών που ανέστρεψαν την ψυχολογία της αδυναμίας, την φθορά της αμαρτίας, σε δύναμη και ενέργεια αγιοπνευματική, προσφέροντας μάλιστα και άγιο έργο στην εκκλησία του Χριστού (π.χ. Απ. Πέτρος).                          

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Ο Νίτσε κάποτε έγραφε σ’ ένα βιβλίο του: «ο Θεός είναι νεκρός». Αγόρασε κάποιος αυτό το βιβλίο με σκοπό να μελετήσει τις ιδέες του σύγχρονου κοινωνιολόγου-φιλοσόφου. Γέμισε με ενθουσιασμό! Πήρε μια κόκκινη μπογιά και εκστασιασμένος έγραψε το παραπάνω κεντρικό σύνθημα του βιβλίου σε ένα τοίχο, να το διαβάζουν οι διερχόμενοι: «Ο ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ», ΝΙΤΣΕ. Πράγματι ένας περαστικός, ευφυέστατος χριστιανός, το πρόσεξε και άριστα αποκατέστησε την αλήθεια: «Ο ΝΙΤΣΕ ΕΙΝΑΙ ΝΕΚΡΟΣ», ΘΕΟΣ… Πολέμησαν με λύσσα τον παντοδύναμο Θεό όχι μόνο άνθρωποι αλλά κυρίως οι δαίμονες, γιατί ήξεραν ότι ο Θεός είχε ένα στόχο: να κάνει τον άνθρωπο παντοδύναμο, αθάνατο και άτρωτο από την αμαρτία! Ένα «κεκελευσμένο θεό» όπως έγραφε σ’ ένα σύγγραμμά του ο Μέγας Βασίλειος...

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ

(Λουκ. ιβ΄, 16-21) 

ΣΤΙΣ ΑΠΟΛΑΥΣΕΙΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το ευαγγέλιο διαθέτει μια τρομερή διαχρονικότητα. Αγγίζει και προβληματίζει τον άνθρωπο και προβάλλει πανανθρώπινες αξίες πέρα του χρόνου με αναφορά στην αιωνιότητα. Ίσως πολλοί να θεωρήσουν ότι οι εποχές άλλαξαν και οι καταστάσεις έχουν διαφοροποιηθεί... τούτη όμως η παραβολή όσο υπάρχει ζωή θα βροντοφωνάζει την πάλη μεταξύ πλούτου και ανθρωπιάς... «ψυχή έχεις πολλά αγαθά...».

                                                                                                                                                                

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) Ο ΠΛΟΥΤΟΣ ΣΤΟ ΜΙΚΡΟΣΚΟΠΙΟ.

* Η εκκλησία εύχεται στον άνθρωπο «τα αγαθά του Αβραάμ και του Ισαάκ». Ο τρόπος και η φιλοσοφία όμως με την οποία τα υποδέχεται είναι λάθος. Θεωρεί ότι κάθε τι που έχει το απέκτησε μόνος του. Ζεί αυτόνομα χωρίς την αίσθηση της παρουσίας του Θεού (βροχή – Θ. πρόνοια – εφορία καρπών).                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

*Απολαμβάνει κτηνωδώς τα αγαθά που έχει. Το πρόγραμμά του περιλαμβάνει την παθητική και αμαρτωλή απόλαυση των αγαθών. Εξ’ άλλου τα αγαθά χρειάζεται να τα απολαμβάνουμε, όχι όμως να τα θεοποιούμε και να κυβερνούμαστε από αυτά.                                                                                                                                                                                              

*Ζεί χωρίς ιδανικά και είναι φτωχός σε αξίες. Φτωχός σε Θεό! Ανίκανος για μεγάλες προσπάθειες και ανατροπές. Αυτό που όμορφα λέει ο Δαυίδ: «Έφαγε ο Ιακώβ και ενεπλήσθη και απελάκτισεν (κλώτσησε) ο ηγαπημένος... και εγκατέλειπεν τον Θεόν».                                                        

* Δεν ευχαρίστησε ποτέ τον Θεό γιατί ότι είχε το θεωρούσε αποτέλεσμα των ικανοτήτων και της εξυπνάδας του. Και εμείς το ίδιο παθαίνουμε γιατί όταν πηγαίνουμε να αγοράσουμε νομίζουμε ότι το παίρνουμε με τα λεφτά μας. Αλλά είναι η ευδοκία του Θεού σε μας...   

* Μέγ. Βασίλειος: «Αν ήσουν χοίρος τι άλλο θα έλεγες καλύτερο στην ψυχή σου;». 

 

Β) ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΚΑΚΟΜΟΙΡΗΔΕΣ;              

* Αυτό μας λες; Όχι! Να υπάρχει η δοξολογία, η ευχαριστία και η σωστή χαρά από την πληρότητα των αγαθών. Καθήσαμε στο τραπέζι, σηκωθήκαμε, η καρδιά μας στον Ουράνιο Σιτοδότη που μας ελεεί και απολαμβάνουμε τον κόπο μας.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                          

* Να επαναλαμβάνουμε μαζί με τον Παροιμιαστή (ηδ΄ 22΄) «Κύριε πλούτο και πενία μή μοι δώς, σύναξόν μοι τα δέοντα και τα αυτάρκη» (πρβλ. αυτάρκεια). Εξ’ άλλου οι καταστάσεις των άκρων κρύβουν κινδύνους και παγίδες για όλους.                                                                                                                                                                                

* Να ελεούμε τους διπλανούς μας. Ανοιχτοί στον Θεό και τους συνανθρώπους μας. Ο χριστιανός είναι αρμονικά συνδεδεμένος με δύο πνευματικές καταστάσεις... φιλόθεος και φιλάνθρωπος. Πρέπει πάντοτε να δουλεύει και να είναι έτοιμος να προσφέρει τα μύρα της αγάπης του.                                                    

* Γι’ αυτό ποτέ δεν κατακρίνει αν δεί κάποιον που έχει πλουτίσει... υπάρχουν φτωχοί με κακία και μίσος για τους ευτυχισμένους. Ο χριστιανός χαίρεται με την αλλότρια ευτυχία και προσπαθεί με ευγενική (κατά Θεόν) άμιλλα να γίνει μιμητής. Σε ότι βλέπει δίνει δόξα στον Θεό και όχι κατάρα στην μοίρα και στην τύχη του. 

* Και τέλος ο πλούσιος και ορθόδοξος χριστιανός είναι πλούσιος στην ψυχή και τα συναισθήματα. Έχει γεμάτη την καρδιά του με τον Θησαυρό των αρετών και ελκύει τον Χριστό να τον κάνει πιο πολύ ευνοημένο και πλούσιο γιατί κάνει καλή χρήση και όχι κατάχρηση. Γίνεται ο πλούσιος χριστιανός αφορμή για να δοξολογείται ο Τριαδικός Θεός.

 

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το θέμα είναι ότι εμείς οι κληρικοί δεν τα τηρούμε και γι’αυτό δεν μπορούμε να πείσουμε και σας (το παράδειγμα με τους δύο χιτώνες). Όσα πράττουμε αμαυρώνουν την διδασκαλία του ευαγγελίου.

Το παράδειγμα ενός μοναχού που έτρωγε με το ένα χέρι ψηλά προσευχόμενος. Υπάρχει η καλή και η κακή χρήση για κάθε πράγμα (καταναλωτισμός = 7 kg σκουπίδια κατά άτομο). Πλούσιος και ο Αβραάμ και έγινε η αγκαλιά των δικαίων...        

Εισόδια της Θεοτόκου

 Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΡΟΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

«και ετοιμάζου γενέσθαι, του Ιησού οικητήριον» 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η θαυμαστή γέννηση της Θεοτόκου έκανε να σκιρτήσουν από χαρά τα γεροντικά πρόσωπα του Ιωακείμ και της Άννας. Συγχρόνως όμως τους υπενθύμισε το τάμα που είχαν κάνει· να την αφιερώσουν μετά τρία έτη στον ναό του Θεού. Αυτό το γεγονός μας συγκεντρώνει σήμερα να το πανηγυρίσουμε με ύμνους και αναγνώσματα. Και φυσικά δεσπόζει το πρόσωπο της Πανάγνου, το οποίο έρχεται να προετοιμαστεί σ’ ένα χώρο «πανάγιο» ως Παναγία που είναι. Σε ένα χώρο που μόνο ο αρχιερεύς μιά φορά το χρόνο έμπαινε για καθαρά λειτουργικούς λόγους. ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ. Η Παναγία μας ξεκινάει μία πνευματική προπαρασκευή. Μια ετοιμασία την οποία θα πρέπει ως ιδέα να βάλουμε ακόμα και στην καθημερινότητά μας, «πολλώ δε μάλλον» στην πνευματική μας ζωή...

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ 

Α) ΑΘΩΡΑΚΙΣΤΟΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ

* Καθημερινά ο άνθρωπος βρίσκεται χωρίς πρόγραμμα και υπόβαθρο έναντι των απαιτήσεων του πολιτισμού μας. Και ας μιλήσω για τον προγραμματισμό, ο οποίος θα πρέπει να υπάρχει τόσο στις προσωπικές μας επιδιώξεις όσο και στην οικογένεια και την εργασία. Σύνθημα του σημερινού ανθρώπου το: ΔΕΝ ΠΕΙΡΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΒΑΡΙΕΣΑΙ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ! Τρείς φράσεις που όπως μου έλεγε ένας μοναχός στην έρημο του Αγ. Όρους καταστρέφουν το νόημα, το πραγματικό της ζωής.                         

* Μ’ αυτή την νοοτροπία σπαταλάμε χρόνο και δυνάμεις. Κάνουμε βήματα μπροστά και πίσω, επιλέγουμε λύσεις που μας προδίδουν και μας εμφανίζουν χωρίς όπλα μπροστά σε καθημερινές μικρές μάχες. Είναι τελείως ξένο το στοιχείο της προοπτικής στις ενέργειές μας. Μία κοντόφθαλμη λογική διακρίνεται στις κινήσεις μας σε κάθε επίπεδο της ζωής μας. Γι’ αυτό και πολλά πράγματα δεν μπορούμε να τα κυβερνήσουμε σωστά, να δώσουμε μία δυναμική και ουσιώδη παρουσία εκεί που απαιτούν οι καιροί και οι περιστάσεις.

* Σας είπα για υπόβαθρο. Και αυτό αφορά συνήθως τις γνώσεις μας, την εκπαίδευση και την εξάσκηση που έχουμε κάνει στο παρελθόν και στο τώρα με ότι εκπροσωπούμε. Είσαι δάσκαλος, γιατρός, εργάτης, ιερέας... και τόσα άλλα; Δείξε μου το μέγεθος της σπουδής σου, τον καταρτισμό σου, την εξάσκησή σου, τις καλλιεργημένες ικανότητές σου, οι οποίες θα σε απομακρύνουν από την προχειρότητα, την επιπολαιότητα, το βιαστικό και ελλιπές, το ατελές. Να πως καταστρέφεται ο οικογενειακός και κοινωνικός ιστός, η προσωπική μας ζωή. Να πως καταργείται η προσωπική μας προσφορά... να πως γινόμαστε επικίνδυνοι για τους γύρω μας.    

Β) ΑΘΩΡΑΚΙΣΤΟΙ ΣΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ         

* Και αν έχει τέτοια αποτελέσματα η έλλειψη συστήματος και προγραμματισμού, όσον αφορά την ύλη, πολύ περισσότερα και με βαρύτητα περισσή δημιουργεί στην πνευματική ζωή. Έτσι δηλαδή είμαστε και απέναντι στον Θεό. Χωρίς βάθος και προετοιμασία. Ξεκινούμε για ένα εκκλησιασμό (η μια Λειτουργία για μένα τον ιερέα) αν ξεκινούμε... χωρίς να έχουμε αίσθηση που πηγαίνουμε και με Ποιόν θα μιλήσουμε… ότι ώρα θέλουμε η προσέλευσή μας… όπως βρίσκεται η ψυχική μας κατάσταση… Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ θα μας πεί: ΟΤΑΝ ΠΗΓΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙΣ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΑΠΟ ΠΡΙΝ ΠΡΟΣΕΥΧΗΘΕΙ! Να έχεις ετοιμάσει τον νου και την καρδιά σου για τα πνευματικά μεγαλεία που θα ζήσεις, για την Δεσποτική Παρουσία που θα αξιωθείς! Αυτός είναι ο εκκλησιασμός...            

* Δέστε λοιπόν σήμερα την Παναγία μας. Για να αξιωθεί να λάβει στην ύπαρξή της τον Δεσπότη Χριστό, για να συμμετάσχει στην δόξα του Χριστού πέρασε προηγουμένως μία προετοιμασία πνευματική που την ‘χάλκευσε’ ώστε να αντέξει στις δοκιμασίες και τις ταπεινώσεις. Ανέλαβε όλες τις ευθύνες του ανθρωπίνου γένους, μας εκπροσώπησε απέναντι στον Σαρκωμένο Λόγο, υπήρξε η «μαρτυρική μητέρα» που γεύτηκε την πικρία των αδίκων υποψιών του Ιωσήφ. Με την γέννηση του Ιησού η ζωή της απειλήθηκε από τον διωγμό του Ηρώδη, ενώ στην συνέχεια δεν σταμάτησε να παρακολουθεί «εμπόνως» τις διαβολές και συκοφαντίες των Γραμματέων και Φαρισαίων για το πρόσωπο του Υιού της. Τέλος ο ατιμωτικός θάνατος του Παιδιού της. Τον είδε αιμόφυρτο να υπομένει επάνω στο Σταυρό. Η Παρθένος δεν κλονίστηκε, δεν καταποντίστηκε από την απελπισία. Η Θεία Χάρις την είχε προετοιμάσει, είχε κατασκευάσει άτρωτο το σκαρί της θείας υπάρξεώς της. Υπέμεινε καρτερικά το μαρτύριο Εκείνου σαν να ήταν δικό της μαρτύριο…                     

* Αυτή η πορεία της Θεοτόκου πρέπει να μας εμπνέει. Πρέπει να μας δίνει πρότυπα στις ευτυχίες, στις δυσκολίες, στις χαρές, στις λύπες και στις δοκιμασίες. Θα μας τονίζει πάντοτε πως θα πρέπει να εργαζόμαστε, να προετοιμαζόμαστε για μεγάλα και για μικρά πράγματα στην ζωή μας. Μιά καλλιέργεια η οποία θα μας αναδεικνύει πάντοτε νικητές αφού θα είναι κοντά μας και η ευλογία της Υπερμάχου Στρατηγού.           

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Αν φέρουμε για λίγο στην διάνοιά μας την αγιογραφική παράσταση της εικόνας των Εισοδίων θα δούμε την Παναγία μας να εικονίζεται μικρή μεν στο ανάστημα, διότι ήταν «τριετίζουσα» (ετών τριών), μπροστά στον Αρχιερέα του Ναού αλλά ως προς την όψη ολοκληρωμένη και πλήρης, καθόσον οι Πατέρες μας λέγουν πως ήταν η Κεχαριτωμένη (το εκλεκτό σκεύος για να γεννηθεί ο Θεός). Αυτό έψαλλε σήμερα και η εκκλησία: «ΤΗΝ ΝΗΠΙΑΖΟΥΣΑ ΦΥΣΕΙ ΚΑΙ ΥΠΕΡ ΦΥΣΙΝ ΜΗΤΕΡΑ». Αυτή την μυστική ευλογία και ο αγιογράφος και ο υμνωδός διαισθάνθηκαν και με την τέχνη τους το απέδωσαν. Αυτό διαισθάνομαι και εγώ ταπεινά και σας το στέλνω στις καρδιές σας για να στοχαστούμε με μια «άγια συλλογιστική», στα Εισόδια της Θεοτόκου που σήμερα πανηγυρίζουμε.

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. ι΄, 25-37)

Ο ΠΛΗΣΙΟΝ

«Τίς εστί μου πλησίον;»

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Όσοι έχετε παραστεί σε δίκες ή έχετε δεί κάτι ανάλογο στην μικρή οθόνη σίγουρα δεν θα πέρασε απαρατήρητο το γεγονός  της ικανότητα των νομικών – δικηγόρων στο να χειρίζονται τον λόγο και να προβαίνουν σε διάφορα δικανικά τεχνάσματα για να επιτύχουν τον σκοπό τους. Ένας τέτοιος σπουδαγμένος και δυνατός δικηγόρος πλησιάζει σήμερα, σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Λουκά, τον Ιησού με σκοπό να ελέγξει τις γνώσεις Του, να δεί κατά πόσο ο διδάσκαλος αυτός γνωρίζει τον μωσαϊκό νόμο και τους προφήτες. Ήρθε η στιγμή να αντιμετρηθεί η ανθρώπινη σοφία με την Άνωθεν σοφία... Ποιά λέτε να βγεί κερδισμένη;

Σύνδεση: Η σημερινή ωραιότατη παραβολή του καλού Σαμαρείτη είναι ένα λογοτεχνικό αριστούργημα. Καθώς η Άνωθεν σοφία αποκαλύπτει την έννοια «του πλησίον», του διπλανού μας, αποκαλύπτει την αρετή της αγάπης που δεν έχει όρια και φυλετικές ή θρησκευτικές διακρίσεις. Μια αγάπη που αγκαλιάζει κάθε άνθρωπο, γιατί κάθε άνθρωπος είναι δημιούργημα του Θεού.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                   

ΚΥΡΙΩΣ ΘΕΜΑ

Α) «ΦΙΛΤΡΑΡΟΝΤΑΣ» ΤΟΝ ΠΛΗΣΙΟΝ

* Συνηθίζουμε να «φιλτράρουμε» τον διπλανό μας άνθρωπο. Τον βοηθούμε ανάλογα με το τι μπορεί να μας ανταποδώσει. Κάνουμε το καλό περιμένοντας ανταμοιβή ανάλογη. Ζυγίζουμε δηλαδή την αγάπη μας με το συμφέρον. Βάζουμε από την μιά την θυσιαστική προσφορά μας και από την άλλη το κέρδος μας.              

* Προϋπολογίζουμε το «κόστος» της αγάπης μας. Τις περισσότερες φορές μένουμε στα λόγια και λιγότερο στα έργα. Χρησιμοποιούμε μέτρα και σταθμά για να δείξουμε έλεος στους γύρω μας. Εάν συντρέχει φυσικά λόγος κακίας, αδικίας ή μίσους όχι μόνο δεν βοηθούμε αλλά θριαμβευτικά μιλάμε για Θεία δίκη, οφειλόμενη τιμωρία, Θεό – εκδικητή, αόρατη δικαιοσύνη και εξερχόμαστε από την υπόθεση αυτή με ύφος δέκα παπών!!!

* Ο σύγχρονος πολιτισμός μας τρωμένος από σκληρές και ανάλγητες συμπεριφορές, υλιστικές και εγκόσμιες δυνάμεις στέκεται «παράξενα» στην έννοια του πλησίον. Οι άνθρωποι σήμερα δεν αντιλαμβάνονται την ύπαρξη της ανθρωπότητος και την ανάγκη της ανθρωπιάς. Το σύστημα μαζικοποιεί τους ανθρώπους, καταργεί τις προσωπικές σχέσεις, δημιουργεί φοβίες και ανασφάλειες, υποβαθμίζει τις αξίες και φυλακίζει ερμητικά το άτομο από το ΕΜΕΙΣ στο ΕΓΩ. Η μοναξιά δημιουργεί στεγανά στην ανθρώπινη επικοινωνία, καταπνίγει τις ψυχές μας, αφανίζει διαύλους κοινωνίας και επικοινωνίας, μας ωθεί στην μελαγχολία.

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     

Β) Ο ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ        

* Ο πρώτος που έσπευσε να μας βοηθήσει τραυματισμένους, ο πρώτος που έτρεξε στον «πλησίον» είναι ο Θεός μας. «Ο μακρόθυμος και πολυέλαιος». Δεν περίμενε να τον πλησιάσουν οι άνθρωποι. Ο Ίδιος ήρθε κοντά τους πρώτα με θαυμαστά γεγονότα μέσα στην ιστορία του ανθρωπίνου γένους και έπειτα στον καιρό της χάριτος στέλνοντας τον Ιησού, «ως αμνό άμωμο», να σφαγιασθεί «υπέρ της του κόσμου σωτηρίας» (Ευχή της θείας Λειτ.).    

* Δεν εγκαταστάθηκε σ’ έναν τόπο (τέμενος, ναό, βουνό) αλλά έφτασε σε όποια ύπαρξη του άνοιξε την καρδιά της, επέλεξε τον δρόμο της αληθινής αγάπης χωρίς συμφέρον, χωρίς ιδιοτέλεια. Την υπόθεση του ανθρωπίνου γένους την έκανε δική του υπόθεση και ένωσε την θεϊκή υπόσταση με την ανθρώπινη για να φτάσει στο επιθυμητό αποτέλεσμα.                                                    

* «Θεός ενηθρώπησεν, ίνα ημείς Θεοποιηθώμεν» (Μ. Αθανάσιος). Αυτή ήταν η κεντρική ιδέα στο σχέδιο του Θεού. Όχι να μας τακτοποιήσει τα οικονομικά μας προβλήματα, όχι να μας φανερώσει φάρμακα και ιατρικές μεθόδους απομακρύνσεως του θανάτου, όχι να διορίσει τα παιδιά μας στο δημόσιο, όχι να φανερώσει νύφη / γαμπρό με οροφοδιαμέρισμα η πολυτελή οχήματα και μερικές χιλιάδες ευρώ καταθέσεις, αλλά να θεοποιήσει τον άνθρωπο, να τον ελεήσει και με τον δρόμο της αγάπης να τον κάνει να βαδίζει προς το μέρος της Θεότητός Του.                             

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Σε καλεί λοιπόν και πάλι ο Χριστός να προσπαθήσεις να επικοινωνήσεις, να κοινωνήσεις την αγάπη, να μεταλάβεις τον Χριστό. Οι εορτές έρχονται και παρέρχονται. Οι Λειτουργίες περνούν και ξαναεπαναλαμβάνονται και ο Θεός στέκεται στην ωραία πύλη και σου φωνάζει: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης πρόσελθε».                 

Έλα πιστεύοντας ότι αυτός είναι το πλήρωμα των χαρισμάτων, έλα με ένα φόβο ευλαβείας, αίσθηση αμαρτωλότητος και ελεεινότητος, έλα όμως με ένα θάρρος ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΣΟΥ, έτοιμος να σε θεραπεύσει και να ρίξει έλαιον και οίνον στις πληγές σου. Έλα στο πανδοχείο της εκκλησίας στο οποίο πηγάζει η σωτηρία.