ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ι΄ ΛΟΥΚΑ

Ἡ θεραπεία της συγκύπτουσας γυναίκας.

             Η περικοπή μας της θεραπείας της συγκύπτουσας γυναίκας σώζεται μόνον από τον Ευαγγελιστή Λουκά.

            Ασφαλώς δεν είναι  ἡ μοναδική θαυματουργία του Ιησού που έγινε κατά την ημέρα του Σαββάτου σε Συναγωγή.

            Ὁ Ευαγγελιστής μας διηγείται άλλες δύο θεραπείες.

            Αυτού που είχε το δεξί του χέρι ξεραμένο και την θεραπεία του υδρωπικού στο σπίτι κάποιου άρχοντα Φαρισαίου.

            Κύριος βέβαια καθημερινά έκανε θαύματα χαρίζοντας υγεία σε δυστυχισμένους ανθρώπους.

            Έκανε ευεργεσίες   περισσότερες  από αυτές που αναφέρουν οι ευαγγελιστές γιατί όπως διαβάζουμε στις Πράξεις των Αποστόλων.

             ‘’ Πέρασε την ζωή του ευεργετώντας και θεραπεύοντας όλους όσους  καταδυναστεύονταν από τον διάβολο ‘’.

             Οι ευαγγελιστές υπογραμμίζουν τα θαύματα πού γίνονται ιδιαίτερα κατά το Σάββατο σε συναγωγές.

             Θέλουν να μεταφέρουν τις συζητήσεις πού έγιναν μεταξύ του Ιησού και των θρησκευτικών ηγετών μετά τις θαυματουργίες αυτές.

           Θέλουν να μας δείξουν την υποκρισία των Ιουδαίων.

           Που στο όνομα της τυπολατρίας παραβλέπουν  εντελώς την ουσία του Μωσαϊκού νόμου.

            Ὁ διάβολος τούς κρατούσε δεμένους και συγκύπτοντες.

            Ώστε να μην μπορούν να δουν την ουσία του νόμου πού ζωοποιεί.   

            Να βλέπουν μόνο το γράμμα και τον τύπο πού τραυματίζει πολλές φορές.

            Ἡ γυναίκα της περικοπής χαρακτηρίζεται ότι έχει πνεύμα ασθενείας.

             Δεν γίνεται καμία αναφορά περί αμαρτιών της, απεναντίας ονομάζεται θυγατέρα του Αβραάμ.

            Ένας χαρακτηρισμός πού ήταν πολύ τιμητικός για τούς Ιουδαίους.  

            Ἡ γυναίκα πρέπει να ήταν ευσεβής γιατί παρά την ασθένεια της πού ήταν παραμορφωτική τού σώματός της.

             Βρισκόταν συνεχώς στον τόπο της θρησκευτικής λατρείας χωρίς να  την προβάλει ως δικαιολογία  και να απουσιάζει.

             Η αρρώστια για την Εκκλησία συνδέετε στενά με την αμαρτία.

             ΠΡΟΣΟΧΗ ΟΧΙ με την έννοια ότι κάθε αμαρτία τιμωρείται και με μια αρρώστια που ακολουθεί

              ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ότι η αμαρτία που βασίλευσε στο Σύμπαν μετά την πτώση του Αδάμ.

              Δημιούργησε μια νοσηρή κατάσταση με κατάληξη την φθορά, την αρρώστια και των θάνατο.

              Για τον λόγο αυτό ο ασθενής  θεωρείται από τον Κύριο αιχμάλωτος του Σατανά.

              Είτε πρόκειται για ψυχική ασθένεια όπως οι περιπτώσεις των δαιμονισμένων.

              Είτε για σωματική  αρρώστια όπως στην περίπτωση της γυναικός.

              Ο Δημιουργός θέλει το δημιούργημά του αθάνατο και θεό κατά χάρη.

              Επειδή η αθανασία δίνει στον άνθρωπο την ελευθερία, ενώ τα γνωρίσματα της φθοράς είναι το δεμένο και η ανημποριά.

              Ὁ Ιησούς στρέφεται προς την άρρωστη γυναίκα και της λέει.

              ‘’ Γυναίκα ἀπολέλυσαι της ασθενείας σου ‘’ .

              Πρέπει να προσεχθεί  ιδιαίτερα ὁ χρόνος του ρήματος

‘’ ἀπολέλυσαι ‘’ Έχεις ήδη ελευθερωθεί.

              Η παρουσία του  Χριστού ήδη έφερε την έναρξη της νέας ζωής.

              Σ΄ αυτή ἡ αρρώστια και ὁ θάνατος δεν έχουν πλέον θέση.

              Ο Χριστός νικά    κατά κράτος τον αίτιο των κακών τον Σατανά.

              Απελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννική αιχμαλωσία του.

              Φορώντας την φύση μας ο Θεάνθρωπος κάνει την φθορά  πρόσκαιρη και τον θάνατο ύπνο.

             Έως της ημέρας πού θα  ακουστή το κάλεσμά Του και το οριστικό λύσιμο των δεσμών και των συνεπειών της φθοράς.

              Πρέπει να προσεχθεί το γεγονός ότι ἡ γυναίκα δεν απευθύνεται στον Ιησού και δεν τολμά να ζητήσει την θεραπεία της.

             Όπως έκαναν σχεδόν όλοι οι άρρωστοι τούς οποίους ὁ Κύριος θεράπευε.  

            Δεν εκφράζει κάποιο παράπονο, αλλά ούτε και  ο Ιησούς την ρωτά  εάν πιστεύει.

            Ούτε μετά την  θεραπεία της προσθέτει ‘’ ἡ πίστη σου σέσωκέν σε’’.

            Ὁ Κύριος χωρίς διάλογο, ως Θεός παντογνώστης γνώριζε την πίστη και την ταπείνωση της.

            Άλλωστε χωρίς να την έχει προηγουμένως ρωτήσει, γνωρίζει ότι επί δεκαοκτώ χρόνια ήταν ασθενής.

           Να σημειωθεί ότι την εποχή εκείνη η γυναίκα δεν είχε δικαιώματα.

           Ακόμη και στη συναγωγή η παρουσία της επιτρεπόταν σε προκαθορισμένη θέση, απομακρυσμένη χωρίς δικαίωμα συμμετοχής σε συνομιλία με ραβίνο.

            Τοποθετεί τα χέρια του στην κεφαλή της γυναίκας σαν άνθρωπος αλλά σαν Θεός με μόνον τον λόγο του την θεραπεύει.

            Ὁ άνθρωπος κυρτωμένος από το βάρος των αμαρτιών και της αγνωσίας.

            Δεν υπήρχε περίπτωση να σηκωθεί όσα χρόνια και εάν περνούσαν και ἡ κατάστασή του θα χειροτέρευε έως θανάτου.

              Στην κατάλληλη χρονική στιγμή ὁ Θεός γίνεται άνθρωπος για να σηκώσει τον κυρτωμένο και να τον  ανορθώσει.

              Ὁ Σατανάς βέβαια  πού έφυγε από την γυναίκα πάει και δένει τον αρχισυνάγωγο.

              Ομιλεί  με  το στόμα του, επιτιμά τον όχλο, στην ουσία όμως  θέλει να επιτιμήσει  τον Ιησού.

              Τον κατακρίνει στηριζόμενος στις διατάξεις του νόμου.(Δευτ.5,13)

              Οι Ιουδαίοι έδιναν πολύ μεγάλη σημασία και σπουδαιότητα στην τήρηση της αργίας του Σαββάτου.

              Τούτο σε απομίμηση του  Θεού, ο οποίος μετά τις έξη ημέρες της δημιουργικής εβδομάδος.

             ’’ κατέπαυσε την ημέρα την εβδόμη από πάντων των έργων αυτού΄ και ευλόγησε ὁ Θεός την ημέρα την εβδόμην και αγίασε αυτήν ‘’.

             Καθόρισαν δε στους παραβάτες την ποινή του θανάτου.

             Στο Ταλμούδ αναφέρεται ότι ὁ αγιασμός του Σαββάτου ισοδυναμεί με  την τήρηση όλων των άλλων εντολών μαζί.

             Καθιστά δε τον Ισραήλ σαν τον λαό της Διαθήκης από τους άλλους λαούς.

             Είναι πολύ χαρακτηριστικό το ότι ο Ιησούς αναφέρεται στην περικοπή ως Κύριος.

            Αυτή ἡ προσωνυμία στην Παλαιά Διαθήκη δίνονταν αυστηρά και μόνον στον Γιαχβέ.

            Επομένως ὁ Ιησούς είναι ο Γιαχβέ της Διαθήκης και συνεπώς και Κύριος του Σαββάτου.

            Σαν Κύριος του Νόμου δίνει και την ορθή ερμηνεία του.

            Χαρακτηριστικά ὁ ευαγγελιστής Μάρκος σε μία παρόμοια διήγηση θεραπείας κατά το Σάββατο.

            Μιλά για την ψυχική κατάσταση του Χριστού απέναντι στους Φαρισαίους λέγοντας.

            ‘’ και περιβλεψάμενος αὐτούς μέτ΄ ὁργῆς  συλλυπούμενος ἐπί τῃ πωρώση τῆς καρδιάς αὐτῶν,  λέγει τῶ ἀνθρώπω ἔκτεινον τήν χεῖρα σου’’.

            Είναι η λύπη που δοκιμάζει ὁ Κύριος και για το κατάντημα του Ιουδαϊσμού.

            Ὁ Ιησούς στη συνέχεια αναφέρετε στην γνωστή οικονομία πού δείχνουν οι Φαρισαίοι στην ερμηνεία του Νόμου.

            Αν και απαγορεύεται αυστηρά οποιαδήποτε εργασία κατά το Σάββατο.

            Υπήρχαν όμως και περιπτώσεις εξαιρέσεων π.χ ἡ τροφή και το πότισμα των ζώων.

            Επίσης ἡ περίπτωση περιτομής εάν ἡ όγδοη ημέρα έπεφτε Σάββατο.

            Ὁ Ιησούς επισημαίνει την ασυνέπεια και την υποκρισία των Ιουδαίων.

             Ενώ μία θυγατέρα του Αβραάμ θεραπεύεται από την τυραννική ασθένεια της, αυτοί αγανακτούν για την ελευθερία της.

            Ενώ λύνουν το βόδι ή το ζωντανό τους για να το ποτίσουν και να το ταΐσουν σε ημέρα αργίας.

            Όταν λύνεται ένας άνθρωπος από τα δεσμά του σατανά αγανακτούν και προσβάλλεται το θρησκευτικό αίσθημα τους.

            Πάνω ακόμη και από τον Νόμο βρίσκεται ἡ αγάπη του αγαθού Θεού και η μέριμνα του.

            Για τον άνθρωπο το παιδί του και την απελευθέρωση του από το δέσιμο του σατανά.

            Το νέο νόημα συνοψίζει ὁ ευαγγελιστής Μάρκος.

            ‘’το Σάββατο έγινε για τον άνθρωπο και όχι ο  άνθρωπος γιά το Σάββατο’’

            Ὁ Κύριος δεν είναι δέσμιος μιας ψυχρής εντολής όπως την ερμήνευαν οι Ιουδαίοι.

            Η θαυματουργική δράση του Ιησού κατά το Σάββατο γίνεται ως πρόγευση της θαυματουργίας που θα γίνει με τον σαββατισμό του στον τάφο και την Ανάσταση.

            Στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο μετά την θεραπεία του παραλυτικού το Σάββατο στη Βηθεσδά.

            Ο Ιησούς απαντά στις κατηγορίες των Ιουδαίων για την κατάλυση της αργίας ως εξής.

            ’’ ο πατέρας μου μέχρι τα τώρα εργάζεται και εγώ εργάζομαι ‘’.

            ‘’…….δεν μπορεί ο υιός να κάνει τίποτε από μόνος του εάν δεν βλέπει και τον πατέρα να το κάνει ‘’.

             ‘’Ότι κάνει εκείνος και ο υιός επίσης το κάνει ‘’.

Ενώ οι Ιουδαίοι σαββατίζουν σωματικός με την απραξία τους .

           Δηλαδή σύμφωνα με τον Κύριο δεν υπάρχει σαββατισμός του Θεού με την έννοια της δημιουργίας του.

           Ο Θεός μέχρι και τα τώρα εργάζεται δημιουργικά και θα εργάζεται συνεχώς.

           Αλλιώς το σύμπαν η δημιουργία του θα καταρρεύσει.

           Ο Θεός δεν είναι ο ωρολογοποιός όπως πιστεύουν οι παπικοί που κούρντισε το καλοφτιαγμένο δημιούργημά του και πάει να αναπαυτεί.

           Αλλά ο Δημιουργός που σύνεχώς και αδιάλυπτα δημιουργεί το παραμικρό.

           Ένα βακτήριο, ένα έντομο, το ζώο, το ηλιακό σύστημα, την συνεχόμενη διαστολή του σύμπαντος.

           Χρονικά η έκτη μέρα δεν τελείωσε ακόμη.

           Ενώ όμως η έκτη μέρα δεν τελείωσε ακόμη για μας που ζούμε στο χρόνο η εβδόμη μέρα ήλθε και τελείωσε

           Ἡ ημέρα εκείνη ήταν το Μέγα Σάββατο.

           Η εβδόμη ημέρα είναι η γέφυρα που συνδέει τον φθαρτό κόσμο, την έκτη ημέρα της γένεσης.

           Με τον άφθαρτο και αιώνιο κόσμο της ογδόης ημέρας που δεν έχει τέλος , με την αιώνια βασιλεία.

           Ἡ Εκκλησία ψάλλει στον εσπερινό του Μεγάλου Σαββάτου τα λόγια του Αγίου Νύσσης.

            ‘’ την σήμερον μυστικώς ὁ μέγας Μωυσῆς προδιετυποῦτο  λέγων καί εὐλόγησεν ὁ Θεός τήν ἡμέραν την ἑβδόμην, τούτο γάρ ἐστί το εὐλογημένο Σάββατο αὕτη ἐστίν ἡ της καταπαύσεως ημέρα εν ἦ κατέπαυσαν από πάντων ταῶν έργων αὐτοῦ, ὁ μονογενής Υιός του Θεοῦ, διά τῆς κατά τόν θάνατον οικονομίας, τῃ σαρκί σαββατίσας.’’

           Ο Χριστός στο σταυρό είπε ‘’ τετέλεσται ‘’ και κατοίκησε στο μνήμα.

          Ο σαββατισμός σήμαινε την κάθοδο στον Άδη, σήμαινε τον θάνατο του Χριστού.

          Αυτόν που έφερε την μεγάλη νίκη, το Μέγα Έλεος. Την εξαφάνιση του Άδη, τον τερματισμό της φθοράς και του θανάτου.

          Αυτό το ευλογημένο Σάββατο είναι που έφερε την κτίση ολόκληρη από την φθορά στην αφθαρσία.

          Και ‘’ διά της Αναστάσεως εδωρήσατω ημίν ζωήν την αιώνιον ‘’

          Την  σύγκρουση αυτή μεταξύ της αλήθειας και της τυπολατρίας την συναντάμε σε πολλά επίπεδα και χρειάζεται πολύ προσοχή.

           Ὁ Νόμος δεν είναι ανθρώπινη επινόηση αλλά είναι το θέλημα του Θεού.

           Για τον λόγο αυτόν έχει βάθος και δεν μπορούμε να τον περιορίσουμε στην επιφάνεια του, κρύβει χάρη θέλει προσοχή.

           Εμάς τους παλαιοημερολογίτες μας κατηγορούν για τυπολάτρες και στυφνούς.

           Το κάνουν για να καλύψουν τις πομπές τους και την προσχώρηση στην αίρεση του οικουμενισμού που σαρώνει τον κόσμο.

           Δεν είσαι τυπολάτρης όταν επιμένεις στο δόγμα και τους όρους των Συνόδων της Εκκλησίας.

           Αυτούς που θέσπισαν οι Πατέρες με οδηγό τους το Πνεύμα το Άγιο πάντα για την προστασία των πιστών από τις αιρέσεις.

           Αυτές που την μάτωσαν και την πλήγωσαν πολλές φορές θανάσιμα.

           Τυπολάτρες είναι αυτοί που χρησιμοποιούν τον νόμο για να συντρίψουν τον άνθρωπο.

           Όχι αυτοί που ομολογούν μαρτυρικά την αλήθεια για να προστατευθούν οι χριστιανοί.

           Από την απώλεια των αιρέσεων και των εχθρών της Εκκλησίας.

           Δεν είναι αυτοί που από αγάπη και με θυσία της κοινωνικής τους ζωής κρατούν το ορθό δόγμα.

           Αυτοί που στιγματίζουν την κακοδοξία και την αίρεση και φανερώνουν την σώζουσα αλήθεια.   

           Εμείς δεν καταστρέφουμε ψυχές ομολογώντας την ορθοδοξία.

           Αυτό το κάνουν όλοι όσοι πλανούν και καθησυχάζουν με τα ψέματα και τους βυζαντινισμούς τους χριστιανούς μέσα στην αίρεση.

          Κατηγορούν τους παλαιοημερολογίτες ως τυπολάτρες, ακραίους, μεσαίωνα και σκοταδισμό.

          Μωροί και τυφλοί !!! 

Ἀθανάσιος Κατσίκης

αρχιτέκτων

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΔ ΛΟΥΚΑ

Η θεραπεία του τυφλού της Ιεριχούς του Βαρτιμαίου.

           Η θεραπεία τυφλών είναι από τα συνηθισμένα θαύματα του Χριστού όπως και η θεραπεία δαιμονιζόμενων.

           Εξ άλλου η προφητεία του Ησαία την οποία και ο ίδιος ο Χριστός απέδωσε στο πρόσωπο του.

           Έλεγε ότι ο Μεσσίας θα κηρύξει στους αιχμαλώτους άφεση και στους τυφλούς ανάβλεψη.(Ης61.1)

           Εκείνη την ημέρα ……..θα ανοιχτούν τα μάτια τυφλών. (29.18) Τότε θα ανοιχτούν οφθαλμοί τυφλοί. (35.5).

           Προφητείες που φανερώνουν ότι η δωρεά της οράσεως σε τυφλούς θα είναι από τα κατ’ εξοχή μεσσιανικά σημεία.

           Ξέρουμε δε και από τον Ματθαίο, όταν απεσταλμένοι μαθητές του Προδρόμου τον ρώτησαν εάν είναι ο αναμενόμενος η άλλον προσδοκούμε.

           Ο Χριστός αντί άλλου απάντησε. ‘’ πείτε στον Ιωάννη ότι βλέπεται, τυφλοί βλέπουν το φως τους και χωλοί περπατούν’’.

           O Ιησούς είναι στην Ιεριχώ, είμαστε λίγο πριν συναντήσει τον Ζακχαίο, σε λίγο θα πήγαινε στα Ιεροσόλυμα όπου θα παραδοθεί και θα σταυρωθεί.

          Υπάρχει πολύς κόσμος, ο Βαρτιμαίος κάθεται στην άκρη του δρόμου ζητώντας ελεημοσύνη.

          Αφουγκράζεται από την κοσμοσυρροή και τον θόρυβο και ζητά να μάθει τι συμβαίνει.

          Τον απαντούν ότι ‘’ περνά ο Ναζωραίος ’’.

          Φαίνεται ότι ο τυφλός γνώριζε για τον Ιησού και τα θαύματα που έκανε αλλά το κυριότερο ότι πίστευε πως αυτός είναι ο αναμενόμενος

‘’υιός του Δαυίδ ‘’.

           Επομένως αυτός μπορούσε να τον θεραπεύσει γι αυτό φωνάζει δυνατά.  ‘’ φώναξε και έκραξε πολλώ μάλλον’’.

           Όταν κάποιος έχει πόνο, έχει ανάγκη, όταν δεν έχει καμιά ελπίδα και περνά από μπροστά του η μόνη ελπίδα τότε κραυγάζει, φωνάζει με όλη του την δύναμη.

           Το κακό είναι ότι δεν αναγνωρίζουμε την τύφλωσή μας για να φωνάξουμε.

          Τόσα πολλά πράγματα του υλικού κόσμου ξεπηδούν μπροστά μας που αποσπούν την προσοχή μας , μας επιβάλλονται.

            Δεν είναι ανάγκη να τα προσέξουμε εκείνα μπαίνουν και στέκονται μπροστά μας.

           Μας κάνουν να μην βλέπουμε τα αόρατα για τα οποία είμαστε τυφλοί.

           Ο Θεός μας προσκαλεί διακριτικά με πολύ σεβασμό διότι πρέπει να  ζητήσουμε εμείς την συνάντησή του.

           Το Άγιο Πνεύμα σαν περιστέρι είναι κοντά μας διστακτικό δεν πρέπει να το τρομάξουμε, να το διώξουμε με τις κακές πρακτικές μας.

            ‘’ Μη λυπάται το Πνεύμα το Άγιο ‘’.

            Ο τυφλός φωνάζει δυνατά ‘’ Ιησού υιέ Δαυίδ ελεήσουν με’’. Ζητά ελεημοσύνη από Αυτόν που δεν έχει που την κεφαλή κλίνε.

           Ο τίτλος ‘’ υιέ Δαυίδ ‘’ σημαίνει Μεσσία. Να θυμηθούμε ότι ο προφήτης Νάθαν είχε προείπει στον Δαυίδ.

           Θα γεννηθεί από τους απογόνους του κατά σάρκα ο Μεσσίας, του οποίου η βασιλεία θα είναι αιώνιος (Β΄Βασλ 7,12).

          Ακόμη στους ψαλμούς (131,11) λέγεται ότι αυτό το υποσχέθηκε στον Δαυίδ ο Θεός με όρκο.

          Ο Ησαίας προφητεύει επίσης ότι ο αναμενόμενος υιός του Δαυίδ θα αναστήσει την Βασιλεία του πατρός του.

          Να σημειωθεί ότι στον Ευαγγελισμό ο Γαβριήλ πρόσθεσε ‘’ και δώσει σ΄ αυτόν Κύριος ο Θεός τον θρόνο Δαυίδ του πατρός του…………….και της βασιλείας αυτού ουκ έστε τέλος.

          Οι Ιουδαίοι όμως παχυλώς περίμεναν τον ‘’ υιό Δαυίδ ‘’ με στρατιωτική δύναμη που θα τους απελευθέρωνε από τους Ρωμαίους.

          Ο κόσμος προσπαθεί να τον φιμώσει να τον ανακόψει.

          Αυτό συμβαίνει πάντα, όταν αποφασίσεις να προχωρήσεις προς τον Θεό, να τρέξεις με δίψα στην Εκκλησία του, με πόθο στην πίστη του.

          Τότε θα εμποδιστής η από ανθρώπους η από τον Διάβολο η από τον κακό εαυτό μας.

          Ο Ιησούς όμως σταματά και ζητά να έρθει μπροστά του. Όταν ο τυφλός πλησιάζει τον ρωτά ‘’ τι θέλεις να σε κάνω ‘’.

         Κάθε θαύμα του Κυρίου αφ΄ ενός θέλει να δείξει την κατάσταση που θα επικρατεί στη βασιλεία του.

         Όπου δεν θα υπάρχει πόνος λύπη αρρώστια, προβλήματα υγείας και ατέλειες στο ανθρώπινο σώμα.

         Αφ’ ετέρου να δείξει την αιωνιότητα που υπάρχει και που ο ίδιος δημιούργησε για να την απολαύσουμε ως κληρονομιά.

          Να δω το φως μου απαντά ο τυφλός.

          Δεν ζητά κάτι μικρό, χρήματα η τροφή η σκεπάσματα, όπως ζητούσε από τους ανθρώπους επαιτώντας.

          Ούτε τον είπε ζήτησε από τον Θεό, προσευχήσου για μένα, παρακάλεσε τον, αλλά είπε ‘’ελέησε με’’.

          Που ομολογεί και πιστεύει ότι μπροστά του είναι ο Θεός.

          Άραγε ζητά ο κόσμος, ζητά το φως του όχι βέβαια το υλικό αλλά το φως του αοράτου κόσμου.

  

           Των πραγματικοτήτων που υπάρχει πέραν του ορατού, άραγε δέχεται την μαρτυρία εκείνων που είδαν και βίωσαν την αιώνια πραγματικότητα;;

          Πως όμως θα ζητήσουμε τον αόρατο κόσμο εάν δεν τον πιστεύουμε ότι υπάρχει η δεν θέλουμε να υπάρχει για να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας προς αυτό

           Μένουμε τυφλοί δηλαδή έξω από τον Βασιλεία του Θεού.

           Το φως ήλθε στον κόσμο και ο κόσμος τον απέρριψε. Λέει ο Άγιος Θεολόγος για τον Χριστό.

          Ο Χριστός βέβαια γνωρίζει τις επιθυμίες κάθε ανθρώπου, όμως θέλει να φανερώσει την πίστη του Βαρτιμαίου.

         Το θέμα δεν είναι να δείξει ο Κύριος την δύναμή του, το θέμα είναι τι γίνεται από την πλευρά των ανθρώπων.

         Για να περάσει η δύναμη που έχει ο Θεός στον άνθρωπο και να του δώσει αυτό που χρειάζεται απαιτείτε η πίστης.

         ‘’ Ανάβλεψε η πίστη σου σε έσωσε. ‘’

         Την ίδια στιγμή ο τυφλός είδε το φως. Η φωνή του Κυρίου αμέσως έγινε φως για τον τυφλό.

         Η φωνή του φωτός, ο λόγος του φωτοδότη υλοποιήθηκε. Είπε και γεννηθήκαν. Γεννηθήτω φως.

         Ο τυφλός μόλις αποκτά το φως του αμέσως ακολουθεί τον Ιησού δοξάζει τον Θεό όπως και όλος ο κόσμος των Ιουδαίων.

        Πρέπει να προσέξουμε αυτό το σημείο. Εμείς κατά κανόνα ζητάμε και μάλιστα πολλά πράγματα που είτε αναφέρονται στο σώμα μας αλλά και στην ψυχή μας.

        Επιστρατεύουμε αν θέλετε ακόμη και την πίστη σαν ένα εργαλείο.

        Για να γίνει όμως η πίστη ‘’ η πίστη σου σε έσωσε’’ πρέπει να δεχθούμε να  αναγνωρίσουμε, να πιστέψουμε στο Χριστό και την Εκκλησία του.

        Να τον ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ και όχι όπως κατά κανόνα γίνεται. 

       Παίρνει ο άνθρωπος ότι μπορεί από τον Θεό έστω με την προσευχή του και κάποια πίστη.

       Αλλά μετά φεύγει πάει να κάνει την ζωή του. Δεν ακολουθεί τον Χριστό.

       Σε όλη την τριετή παρουσία του ο Χριστός όχι μόνο δεν επέτρεπε να τον ακολουθούν οι ευεργετημένοι.

       Αλλά ακόμη τους απαγόρευε να διαφημίζουν τις θεραπείες του. Αυτό γιατί ήταν νωρίς, δεν ήταν ο χρόνος, δεν είχε έλθει η ώρα της θυσίας.

       Προς το τέλος της παρουσίας του αφήνει τους θεραπευμένους να τον ακολουθούν και να διαφημίζουν τα θαύματα του.

          ΌΛΑ ΑΥΤΑ είναι κλήσεις μαθητών.

         Ένα μήνα περίπου μετά την θεραπεία του Βαρτιμαίου και των άλλων τυφλών της Ιεριχούς ο Χριστός εμφανίζεται αναστημένος σε πεντακόσιους μαθητές.

          Που βρέθηκαν τόσοι ;;, την απάντηση την δίνει ο τελευταίος στίχος του Ευαγγελίου ‘’ ηκολούθει αυτόν ‘’.

ΚΥΡΙΑΚΗ Θ΄ ΛΟΥΚΑ

Η παραβολή του άφρονος πλουσίου

          Η παραβολή του άφρονα πλουσίου είχε ως αφορμή το εξής περιστατικό.

          Κάποιος από τους ακροατές του Ιησού είχε κληρονομικές διαφορές με τον αδελφό του.

          Σε σχέση με την μοιρασιά της πατρικής τους περιουσίας.

         Αυτός ζητά την συμπαράσταση του Ιησού που όμως αρνείτεαι να επέμβει και λέει την παραβολή .

         Η αληθινή ζωή του ανθρώπου δεν εξαρτάτε από την αφθονία των υλικών αγαθών που έχει.

         Όσα αγαθά και εάν έχεις αυτά δεν εξασφαλίζουν την ζωή σου.

         Η ζωή έχει περιεχόμενο και αξία από αλλού και ποτέ από αυτά.

         Αποτελεί μεγάλη αφροσύνη να έχει κάποιος την ελπίδα του αποκλειστικά και μόνο στα αγαθά που έχει.

         Ούτε καλοζωία, ούτε μακροζωία του εξασφαλίζουν όπως πιστεύει.

         Μια βαριά και ανίατη ασθένεια η ακόμη ένας απροσδόκητος θάνατος μπορεί να βρεθεί μπροστά του και όλα χάνονται.

         Όπως μας δείχνει το παράδειγμα της παραβολής.

         Η λέξη πλούσιος η φτωχός δεν έχουν στην Καινή Διαθήκη μόνο κοινωνική χροιά αλλά και θρησκευτική.

         Στα πρώτα βιβλία της Γραφής αναφέρεται ότι ο πλούτος ήταν ευλογία του Θεού και αμοιβή για την ευσέβεια και τήρηση των εντολών.

         Νώε, Ιώβ, Αβραάμ, Ισαάκ κ.α

         Η ύπαρξη όμως πάρα πολλών αδίκων και κακόψυχων πλουσίων έγινε αφορμή.

         Αργότερα ο πλούτος να είναι συνώνυμος της αδικίας.

         Ο πλούσιος να είναι αυτός που έχει πεποίθηση στις δικές του δυνάμεις και στα πολλά αγαθά του.

         Όχι στο Θεό το μόνο αγαθό και χορηγό κάθε αγαθού.

         Γεννιέται το ερώτημα γιατί τόση ευφορία στα χωράφια ενός ανθρώπου που κανένα καλό δεν πρόκειται να κάνει;

         Για να φανεί περισσότερο η μακροθυμία του Θεού και η καλοσύνη του που φτάνει μέχρι αυτού του σημείου.

         Για τον πλούσιο της παραβολής, το μυαλό του συνεχώς και τυραννικώς ήταν απασχολημένο με μια σκέψη.

         Πώς να επιμεληθεί τα αυξημένα κέρδη του από την απρόσμενα μεγάλη σοδιά του.

         Αγωνιά  όπως και οι φτωχοί. Τι να κάνω λέει ο φτωχός για την

φτώχια του, τι να κάνω λέει ο πλούσιος για τα πλούτη του.

         Σε καμία στιγμή δεν τον περνά η σκέψη για ύπαρξη φτωχών συνανθρώπων του που πάσχουν και υποφέρουν.

         Μια σκέψη που θα ήταν και λύση του προβλήματος που τον απασχολούσε αφόρητα.

         Ακόμα η σκέψη του δεν έχει στον οπτικό του ορίζοντα τον Θεό.

         Ο πλούσιος ψάχνει την λύση του προβλήματός του μέσα σε ένα κύκλο που έχει κέντρο τον εαυτό του και την καλοζωία του.

       Ζούσε χωρίς την αίσθηση ότι υπάρχουν και άλλοι άνθρωποι δίπλα του.

        Θεωρεί όλα τα αγαθά δικά του ‘’ τους καρπούς μου ‘’, ενώ οι καρποί είναι δώρο του Θεού και νομίζει αφρώνως ότι είναι παντοτινά  ‘’ εις έτη πολλά ‘’.

         Υπόσχεται στον εαυτό του σχέδια μεγάλης διάρκειας ‘’ ψυχή μου αναπαύου, φάγε, πίνε ευφρένου ‘’, είναι άθεος και μισάνθρωπος.

         Σε αυτή την τρέλα του αυτοθαυμασμού και της αυτοθεώσεως ακούγεται η φωνή του Θεού τελείως ξαφνικά και αναπάντεχα.

         Η φωνή που διαγράφει τα σχέδιά του και φέρνει το τραγικό φάσμα του θανάτου μπροστά του.

         ‘’ άφρων αυτή την νύκτα απαιτούν την ψυχή σου ‘’ η λέξη ‘’ ψυχή ‘’ με την παλαιοδιαθηκική έννοια της ζωής

        Ακόμη με πικρή ειρωνεία ρωτά ‘’ αυτά που ετοίμασες για ποιόν θα μείνουν’’ ??

         Η φωνή του Θεού χαρακτήρισε τον πλούσιο ‘’ άφρων ‘’.

         Μήπως είναι αφροσύνη η συγκέντρωση υλικών αγαθών για την εξασφάλιση μιας άνετης ζωής για την οικογένεια;;

         ΌΧΙ διότι είναι λογική φρόνιμη φροντίδα ενός σοβαρά σκεπτόμενου ανθρώπου.

         Αυτό που καταδικάζει η παραβολή είναι η απολυτοποίηση των υλικών αγαθών.

         Η στήριξη κάθε ελπίδας και της ζωής ακόμη σ’ αυτά και όχι στον Θεό που τα δίνει.

         Η αγωνία και η μέριμνα για τα επίγεια αγαθά εκτός από το άγχος και τις λανθασμένες επιλογές που μπορούν να αποβούν μοιραίες.

         Μαρτυρούν την απουσία εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού.

         Ακόμη και ίσως το σπουδαιότερο απομακρύνουν την σκέψη και το ενδιαφέρον του ανθρώπου από την επερχόμενη κρίση.

         Αυτός είναι και ο λόγος που τα Ευαγγέλια ονομάζουν ‘’άφρωνες‘’ όσους δεν αγρυπνούν για να υποδεχθούν τον ερχόμενο Κύριο.

         Φρονίμους και συνετούς όσους έχουν συνεχώς και κατά νουν την ώρα της κρίσεως.

         Ο Θεός έβαλε όμως εκ κατασκευής στον άνθρωπο μια ροπή προς την ζωή, να ορμά, να κινείται να κατακτήσει την ζωή.

        Τον έκανε από το μηδέν, αλλά να έχει αίσθηση ότι είναι φτιαγμένος για να ζήσει, να θέλει να υπάρχει, να επιβεβαιώνει την ύπαρξη του.

        Δεν έφτιαξε ο Χριστός τον άνθρωπο απλώς να ζεί, να τρώει, να πίνει και να κάνει δουλειές.

            Του έδωσε την αίσθηση και συναίσθηση ότι ενώ ήταν μηδέν, τώρα υπάρχει και θα υπάρχει αιώνια.

            Ακόμα να θέλει να υπάρχει αιώνια, να ψάχνεται, να θέλει τον εαυτό του

            Ο Χριστός έκανε τον άνθρωπο θησαυριστή, τον έδοσε την επιθυμία για ζωή, την όντος ζωή.

            Μας έδωσε τα μάτια για να τον βλέπουμε, τα αυτιά για να τον ακούμε γιατί δημιουργούμενοι αρχέτυπο μας ήταν ο Χριστός.

            Να προσέξουμε τα λόγια του Ιησού, δεν λέει ‘’ έτσι θα πάθει όποιος θησαυρίζει στον εαυτό του ‘’ και σταματάει τον λόγο του.

          Όμως συνεχίζει και κάνει την διάκριση ‘’ και μη εις Θεόν πλουτών ‘’ 

          Δεν αχρηστεύει, δεν αναιρεί τον άνθρωπο.

          Ναι να θησαυρίζεις, όμως εις Θεό.

         Να πλουτίζεις, όμως εις Θεόν.

          Να υπάρχεις, να το θέλεις και πολύ μάλιστα αλλά εν Θεό.

         Να χαίρεσαι, να ευφραίνεσαι ναι δύο φορές αλλά εν Θεό.

         ‘’ Αγάπα τον Θεό και κάνε ότι θέλεις ‘’ έλεγε ο Ιερός Αυγουστίνος.

         Αλήθεια να αγαπήσουμε τον Θεό, να πιστέψουμε στον Θεό ότι μας λέει την αλήθεια, ότι δεν θέλει να μας γελάσει.

         Παράδειγμα η Εύα και ο Αδάμ. Η παράβασή τους δεν ήταν απλά ότι πήραν ένα καρπό η έκαναν ένα κάτι.

         Η παράβασή γίνεται μέσα στην καρδιά του ανθρώπου, αρχίζει και αμφιβάλλει για τον Θεό, να πονηρεύεται για τον Θεό.

         Ότι δεν είναι ειλικρινής και τότε στρέφετε στον εαυτό της ξεκόβει από τον Θεό, παύει να τον αγαπά, να κινείται προς αυτόν. Να τον θεωρεί Πατέρα και το Παν, γιατί τώρα το παν είναι ο εαυτός της.

          Προσοχή λοιπόν μπορούμε και πρέπει να θέλουμε να υπάρχουμε, να θέλουμε να ζήσουμε αιώνια.

         Να θέλουμε να μας αναγνωρίζουν επειδή ο Δημιουργός μας έκανε να υπάρχουμε ΑΛΛΑ ΕΝ ΘΕΩ.

         Τότε αλλάζουν όλα τα πράγματα, παίρνουν άλλη τροπή, άλλη θεώρηση του κόσμου.

         Τότε βλέπουμε ότι κανείς δεν μπορεί να μας κάνει κακό, όσο κακός και εάν είναι.

  

         Μπορεί να μας παιδεύουν, να μας τραυματίζουν με πράξεις και συμπεριφορές, αλλά έτσι αγιαζόμαστε περισσότερο.

         Το κακό το κάνουμε μόνον εμείς στον εαυτό μας όταν επιλέγουμε την χώρα μακριά του Πατέρα, χωρίς τον λυτρωτή, τον Ελευθερωτή, την Ανάσταση, το Φως. 

         Να νιώσουμε ότι παν για μας είναι ο Θεός, να κινούμαστε πάντα προς Αυτόν.

          Αν έτσι έχουν τα πράγματα να μην φοβόμαστε και θησαυρούς να θησαυρίζουμε.

          Διότι το πρώτο γνώρισμα του ανθρώπου του Θεού είναι ότι δεν κάνει ανοησίες, δεν είναι άφρων, είναι σώφρων, φρόνιμος, συνετός.

          Δεν είναι αιχμάλωτος του εαυτού του, έχει μέτρο, έχει δείκτη, ξέρει την αλήθεια και την αξία των πραγμάτων.

          Έχει γνώση, έχει τύπο και υπογραμμό του τον Χριστό.

          Ξέρει και θέλει την αιωνιότητα, λογαριάζει τα του κόσμου σκύβαλα.

         Γνωρίζει πως ότι τρώει είναι νεκρό, είναι πεθαμένα πράγματα.

         Το κρέας είναι από νεκρό ζώο, τα φρούτα, τα λαχανικά είναι κομμένα από τα φυτά, τις ρίζες, τα κλαδιά είναι νεκρά.

         Γενικά όλες οι τροφές του δεν είναι ζωντανές.

         Μπορούν επομένως αυτά να του δώσουν ζωή, τα πεθαμένα που τρώει ;;

         ΟΧΙ ΦΥΣΙΚΑ, ΖΩΗ ΔΙΝΕΙ ΜΟΝΟΝ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ και όχι τα φυτά και τα δένδρα όπως νόμιζε ο Αδάμ.

        

                                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΛΟΥΚΑ

Η παραβολή του καλού Σαμαρείτη

         Είπαν ότι εάν όλα τα Ευαγγέλια είχαν χαθεί και σώζονταν οι δύο παραβολές.

         Που αναφέρονται μόνον στο Ευαγγέλιο του Λουκά.

        --του καλού Σαμαρείτη και του ασώτου υιού --.

         Θα ήταν δυνατόν από τα δύο αυτά πολύεδρα διαμάντια.

         Να γινόταν φανερό ότι ὅ Θεός είναι Πατέρας και όχι άγνωστο , απρόσωπο και αδιάφορο Όν.

        Είναι η Αγάπη και όχι ο τιμωρός, η σωτηρία μας και όχι η καταδίκη μας.

         Ότι ὅ πατέρας αυτός από εκστατική αγάπη για εμάς έγινε άνθρωπος.

         Ήρθε να σώσει τα παιδιά του και να αποδώσει την τιμή πού τούς πρέπει, σαν αρχοντόπουλα, με την πρώτη στολή.

         Να σημειώσουμε ότι το Ευαγγέλιο του Λουκά, είναι το κατά Παύλο Ευαγγέλιο.

           Κατά την παραβολή ένας νομικός πού την εποχή εκείνη οι νομικοί είχαν την  βεβαιότητα της υπεροχής τους.

           Απέναντι στους φτωχούς και αγραμμάτους συμπατριώτες τους.

           Αυτός λοιπόν ὁ νομικός απευθύνει ερώτηση στον Κύριο

          ‘’ εκπειράζων αὐτόν καί λέγων ‘’.

            διδάσκαλε ‘’ τι ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω ‘’;

            Ρωτά για την αιώνια ζωή, την ωραιότερη και σημαντικότερη αγωνία που μπορεί και πρέπει να έχει ο άνθρωπος.

            Ποιος όμως μπορεί να μας δόση την αιώνια ζωή;

            Ασφαλώς μόνο κάποιος που είναι ζωοδότης, που είναι ο ίδιος πηγή της ζωής και ζωής χορηγός.

            Αυτός είναι μόνο ένας και λέγετε  Οδός , λέγετε Αλήθεια και ἡ Ζωή.

            Αυτός δίνει την αιώνια ζωή δωρεάν, την δίνει από αγάπη προς τα παιδιά του όπως είναι η προ αιώνια βουλή του.

            Το μόνο πού θέλει είναι δύο πράγματα.

           Ἡ αναγνώριση της Πατρότητας του από τα παιδιά του με όλο τους το είναι.

          ‘’ Ἀγαπήσεις Κύριον τόν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καί ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καί ἐξ τῆς διανοίας σου’’.

        Και ἡ αγάπη των παιδιών του μεταξύ τους.

        ‘’ καί τόν πλησίον σου ὡς σεαυτόν. ‘’

        Το ερώτημα αυτό τού νομικού είναι  επίκαιρο σε όλους τούς αιώνες.

        Ὁ άνθρωπος δεν εξαντλείται μόνο με την παρουσία του πάνω στη γη αλλά έχει συνέχεια.  Είναι γιος του Θεού.

        Ο Πατέρας και δημιουργός μας, όπως και κάθε δημιουργός είναι αδύνατο να δεχθούμε ότι θέλει και κάνει δημιουργήματα.

          Που πεθαίνουν, πού χάνονται, πού έχουν χρόνο λήξεως.

         Αλλιώς δεν θα ερχόταν στη γη για να σταυρωθεί.

         Θα μας άφηνε στην τύχη μας βλέποντας από ψηλά να σβήνουμε.

          Ὁ Χριστός όμως κατέβητε στη γη για να ανεβούμε  εμείς.

          Πτώχευσε για να πλουτίσουμε, μπήκε στο χωροχρόνο για να γίνουμε αιώνιοι .

          Αυτή την αιωνιότητα πρέπει με αγωνία να αναζητούμαι όχι όμως νομικά.

          Αγαπήσεις τον Θεό και τον πλησίον δεν σημαίνει απλά να κάνουμε καλές πράξεις.

          Πολλές φορές αυτές γίνονται επειδή μας φέρνουν τιμή, για το θεαθήναι.

          Για να ακουστούμε, να προβληθούμε όπως το βλέπουμε στους κοσμικούς.

          Αλλά πρέπει να ‘’ σπλαχνιστούμε ‘’ τον πλησίον.

          Να φέρουμε τον εαυτό μας στη θέση εκείνου.

          Όπως θα θέλαμε όταν υπάρχει δική μας ανάγκη κάποιος να μας λυπηθεί, να σταθεί, να μας παρηγορήσει, να μας βοηθήσει.

          Πολλές φορές όχι με υλική προσφορά, αλλά με τον καλό λόγο την παρηγοριά, την συζήτηση.

          Την υπομονή να ακούσουμε τον πόνο του, την αστοχία του, να δείξουμε την υποστήριξη μας στο πρόβλημα του.

          Ακόμη την προσευχή μας, το κερί μας, τρεις μετάνοιες, λίγη νηστεία για την ανάγκη του.

          Πράγματα που δεν κοστίζουν πολύ, αλλά είναι φορέας ελέους από τον Κύριο.

          Χαίρετε να βλέπει και να ακούει τα παιδιά του να ενδιαφέρονται για τα άλλα και να αγαπιούνται.   

          Ὁ Ιησούς παίρνει την ευκαιρία από το ερώτημα του νομικού και διδάσκει  την ωραιότατη  παραβολή Του.

          Ὁ νομικός νομίζει πώς θα τον παγιδεύσει, θα τον παρασύρει, να πει πράγματα που θα ήταν ενάντια στον νόμο. 

          Ὁ Ιησούς γνωρίζει την πονηρία του νομικού και τον υποχρεώνει να δώσει ὁ ίδιος την απάντηση που ζητά.

          Στη συνέχεια τον ελέγχει  ότι ενώ γνωρίζει την απάντηση δεν την εφαρμόζει αν και είναι η πρώτη υποχρέωση του νόμου.

          Ἡ απάντηση του νομικού είναι ἡ αναφορά σε δύο βασικές εντολές της Παλαιάς Διαθήκης.

           Αναφέρονται στην αγάπη του Θεού και του πλησίον.

           Το γνωστό σε όλους τους Εβραίους  ‘’ άκουε Ισραήλ’’ .

           Μια προσευχή πού απήγγειλε καθημερινά κάθε Ιουδαίος δύο φορές την ημέρα, το πρωί και το απόγευμα.

           Ὁ νομικός προσβεβλημένος από την κατάληξη θέλει να δικαιωθεί

 για την υποβολή μιας τέτοιας κοινότατης ερώτησης.

           Την απάντηση της οποίας όλοι γνώριζαν αφού είναι το θέμα της καθημερινής τούς προσευχής.

           Έτσι υποβάλλει δεύτερη ερώτηση.

          ‘’ καί τίς ἐστί μού πλησίον’’;

           Την εποχή εκείνη υπήρχαν πολλές απόψεις στην Ιουδαία για το ποιος είναι ὁ πλησίον.

           Οι νομικοί θεωρούσαν ως πλησίον μόνο τους όμοιους τούς στην μόρφωση και την αρετή.

            Οι Φαρισαίοι δεν θεωρούσαν  πλησίον τον φτωχό και αγράμματο λαό, παρά μόνον τους ανθρώπους της τάξεώς τους.

            Οι Εσσαίοι θεωρούσαν αδελφούς και πλησίον μόνον αυτούς πού ήταν εντός της κοινότητός τους.

            Κήρυτταν όμως το μίσος εναντίον κάθε αλλού ανθρώπου όχι Εσσαίου.

           ‘’ Θέλει να δικαιώσει τον εαυτό του’’, μια παγίδα στην οποία σκαλώνουν και οι Χριστιανοί.

           Ο πεσμένος άνθρωπος σπεύδει και προσπαθεί να δικαιωθεί.

           Θυμηθείτε τον Αδάμ ‘’ η γυναίκα που μου έδωσες αυτή με εξαπάτησε ‘’

δηλαδή εσύ Θεέ μου, διότι εσύ μου την έδωσες.

           Όλοι γνωρίζουμε ότι ο Πατέρας μας δεν μας προτρέπει σε πράγματα ανέφικτα, σε έργα που δεν μπορούν να γίνουν.

          Ότι μας ζητά είναι για την σωτηρία μας και μόνο.

          Εντούτοις προβάλλουμε πολλές φορές δικαιολογίες για την ανυπακοή μας θέλοντας να δικαιολογούμε τα λάθη μας.

          Αδέλφια μου ποτέ δικαιολογίες αλλά πάντα γενναίες αποδοχές των λαθών μας.   

          Κατά την διήγηση της παραβολής κάποιος ταξίδευε από την Ιερουσαλήμ προς την Ιεριχώ.

          Στο δρόμο έπεσε θύμα ληστών οι οποίοι αφού τον κακοποίησαν αλύπητα τον άφησαν μισοπεθαμένο.

          Κατά συγκυρία ένας Ιερέας διερχόμενος από τον ίδιο δρόμο τον είδε και τον προσπέρασε.

          Μετά από λίγο ένας Λευίτης πού περνούσε και αυτός από εκεί  ήλθε τον είδε και τον προσπέρασε και αυτός.

          Αν ο χτυπημένος ήταν κάποιος που ανήκε στις τάξεις των Ιερέων η των Λευιτών τότε θα έσπευδαν να βοηθήσουν δίχως δισταγμό τον όμοιό τους.

          Βέβαια γεννάται το ερώτημα γιατί ὁ Ιησούς παρουσιάζει τούς Ιερείς και τούς Λευίτες τόσο αδιάφορους και σχεδόν άσπλαχνους.

          Μάλιστα μπροστά σε ένα καταπληγωμένο και μισοπεθαμένο άνθρωπο.

           Από την διήγηση δεν  δίνεται κάποια εξήγηση.

          Μήπως φοβήθηκαν ενδεχομένως ότι μπορούσαν και αυτοί να πάθουν τα ίδια από τούς ελλοχεύοντες ληστές;

          Μήπως ἡ ερημιά  του χώρου δεν ήταν ὁ κατάλληλος τόπος για ένα θρησκευτικό ηγέτη των Εβραίων να ελεήσει.

            Αφού κανείς δεν θα έβλεπε την πράξη του για να τον θαυμάσει.

            Το τρίτο πρόσωπο πού έρχεται στη σκηνή της διήγησης δεν ήταν Ιουδαίος, άλλα ήταν Σαμαρείτης. 

            Φυσικά στο άκουσμα και μόνο  Σαμαρείτης οι ακροατές τού ως Εβραίοι θα είχαν αγανακτήσει.

            Γνωρίζουμε καλά ότι ‘’ δέν συγχρῶντε Ἰουδαῖοι Σαμαρεῖτες’’.

           Αυτός έρχεται στον μισοπεθαμένο και δυστυχισμένο άνθρωπο και μόλις τον βλέπει τον ‘’εὐσπλαχνίστηκε’’.

           Είναι ένα ρήμα πού χρησιμοποιούν οι Ευαγγελιστές για να περιγράψουν τα αισθήματα του Ιησού.

           Μπροστά σε ασθενείς τούς οποίους επρόκειτο στη συνέχεια να θεραπεύσει.

           Ὁ Σαμαρείτης περιποιείται τα τραύματα του ανθρώπου επί τόπου ‘’ἐπιχέων ἔλαιον καί οἶνον ‘’.

           ‘’επιχέων’’, δεν τσιγκουνεύεται το έλεος, δεν το λογαριάζει, είναι πολυέλεος και πολυεύσπλαχνος.

           Το λάδι και το κρασί ήταν απαραίτητα εφόδια και φάρμακα κάθε οδοιπόρου.

           Σε περίπτωση τραυματισμού κατά την διάρκεια του ταξιδιού του.

           Το κάνει  αυτό χωρίς να λογαριάζει τον κίνδυνο πού διέτρεχε από τούς ληστές πού μπορεί να καραδοκούσαν κρυμμένοι.

           Βάζει τον πληγωμένο στο υποζύγιο του και τον μεταφέρει με πολλή προσοχή σε ένα πανδοχείο ενώ αυτός πεζοπορεί.

           Εκεί προσωπικά φροντίζει τον μισοπεθαμένο και την επόμενη μέρα δίνει χρήματα στον πανδοχέα.

           Με εντολή  να φροντίσει ότι το   περισσότερο χρειαστεί ὁ τραυματίας.

           Μετά ακολουθεί το ερώτημα του Ιησού προς τον νομικό.

           Ποιος από αυτούς τούς τρεις θεωρείς εσύ ότι έγινε πλησίον σε αυτόν πού έπεσε στους ληστές;

           Ὁ Κύριος αλλάζει το ερώτημα, ρωτά  ποιος από  τούς τρεις ενήργησε ως πλησίον.

          Ο νομικός ρωτούσε ποιος είναι ὁ πλησίον;

          Απάντηση στο ερώτημα του δεν πήρε, αναγκάστηκε όμως να ομολογήσει.

          Μετά από  την ερώτηση  του Ιησού, ότι ὁ πραγματικός πλησίον είναι

 ‘’ ὁ ποιήσας τό ἔλαιος μετ’ αὐτού ‘’,

         Αποφεύγοντας να αναφέρει το όνομα Σαμαρείτης πού ήταν για τούς Ιουδαίους βδελικτό.

         Ο Ιησούς του κάνει και τις αποστομωτικές υποδείξεις που θέλουν πράξεις και όχι παχιά λόγια.

‘’ πορεύου καί σύ ποίει ὁμοίως’’    ,’’ τούτο ποίει καί ζήσει’’.

         Κάθε άνθρωπος μάλιστα όταν βρίσκεται σε ανάγκη είναι ο πλησίον μας.

         Δεν πρέπει να βάζουμε όρια σ΄ αυτό ούτε, την συγγένεια, την φυλή, το έθνος, η την θρησκεία αλλά τον πάσχοντα.

         Αρετές των πρώτων χριστιανών που θαύμαζαν οι εθνικοί και βαπτιζόταν.

         Ὁ πλησίον πάντα είναι το πρόσωπο πού φέρνει ο Θεός  μπροστά μας.

         Όχι ενδιαφέρον για την ανθρωπότητα γενικά και αόριστα, διότι ἡ αγάπη σε συγκεκριμένο πρόσωπο έχει κόστος και θυσία .

         Δεν μπορεί να αγαπήσει κανείς τον πλησίον του αν δεν τον φωτήσει το Άγιο Πνεύμα, αν μέσα του δεν έχει την γεύση της θείας αγαθότητος.

         Ὅ Σαμαρείτης επιμελήθηκε αυτοπροσώπως τον δυστυχισμένο, δεν τον αναθέτει σε κάποιο φιλόπτωχο σωματείο.

          Ούτε σε μία οργανωμένη πρόνοια. Τον φροντίζει σαν πρόσωπο και συνάνθρωπο.

          Αυτό είχε συνέπεια, ότι καθυστέρησε μία ή δύο ημέρες το ταξίδι του.

          Ότι διαθέτει το δικό τού μεταφορικό μέσο για τον τραυματισμένο. 

          Ότι αυτός βαδίζει με τα πόδια αργά και προσεκτικά διότι γίνεται μεταφορά πολυτραυματία.

          Ακόμη στο πανδοχείο τον περιποιείται προσωπικά, τον αλλάζει, τον φροντίζει, τον καθαρίζει.

          Ἡ αγάπη πού του δείχνει είναι ισχυρότερη και του θανάτου.

          Ο Σαμαρείτης αψηφά με την αγάπη του και τον φόβου του θανάτου εξαιτίας του κινδύνου πού διατρέχει και ὁ ίδιος  από τούς ληστές.

          Αλλά και του θανάτου που μπορούσε να συμβεί στο δυστυχισμένο και μισοπεθαμένο άνθρωπο.

           Οι Πατέρες όμως δίνουν και την αλληγορική ερμηνεία της παραβολής.

           Ὁ άνθρωπος, ἡ ανθρώπινη φύση μετά την πτώση του Αδάμ κατέβαινε τα σκαλοπάτια της εμπάθειας και της κτηνώδους ζωής.

           Χωρίς Θεό στον οπτικό του ορίζοντα έγινε παιχνίδι στα χέρια των ληστών δαιμόνων.

           Το μίσος τους έγινε γνωστό με τον αφανισμό των 2.000 γουρουνιών που τα αφάνισε σε μια στιγμή.

           Στα χέρια τούς ὁ άνθρωπος κακοπάθησε φρικτά από τα θανατηφόρα κτυπήματα της αμαρτίας και έγινε όλος ένα τραύμα μια πληγή.

           Τον ξεγύμνωσαν από τα πάντα και θεωρώντας σίγουρο τον επερχόμενο θάνατό του τον άφησαν έρημο από βοήθεια και αρωγή.

           Μέσα στην δυστυχία του και την ανημποριά του ὁ άνθρωπος θα πέθαινε.

            Ὁ Κύριος έδωσε τον νόμο και τους προφήτες τον Ιερέα και τον Λευίτη.

            Μπορεί να ήθελαν να βοηθήσουν τον άνθρωπο αλλά δεν είχανε  δύναμη σωτηρίας.

            Να προσέξουμε τις λέξεις του Ευαγγελίου.

            Το πέρασμα των δύο ιερωμένων ήταν ‘’ κατά συγκυρία ‘’ δηλαδή έτυχε.

           Ο Σαμαρείτης όμως ήλθε στοχευμένα ‘’ ήλθε κατ΄ αυτόν ‘’

           Ήλθε για εμάς, με σκοπό την σωτηρία μας, την γιατρειά μας, όχι τυχαία.

           Ήλθε να εκπληρώσει την προαιώνια βουλή του Πατρός, να κάνει τα πάντα καλά λίαν.

            Οι πληγές ήταν ανίατες και ανίκητες για την ανθρώπινη δύναμη.

            Ὁ Απόστολος το διευκρινίζει λέγοντας.

           ‘’ Τό αἵμα τῶν ταύρων καί τράγων δεν μποροῦσε νά συγχωρέσῃ ἁμαρτίες ‘’

            Ὁ σοφός Δημιουργός, ὁ Κύριος της δόξης  πού οι Ιουδαίοι  κοροϊδευτικά τον έλεγαν Σαμαρείτη.

          Ήλθε ὁ Ίδιος με στόχο εμάς, δεν έστειλε ούτε άγγελο ούτε αρχάγγελο για να σώσει τον μισοπεθαμένο.

           Ήλθε ὁ Ισχυρός και πήρε στα χέρια του την σωτηρία μας.

           Πήρε επάνω τού την φύση μας για να μην μπορεί πλέον ὁ εχθρός ὁ παμπόνηρος να την πειράξει.

           Με το πλούσιο λάδι της ευσπλαχνίας του και το γλυκό κρασί της συγχωρητικότητας που καίει τις αμαρτίες μας.

           Περιποιείται και ζωντανεύει τον άνθρωπο.

           Τον μεταφέρει με ασφάλεια στο πανδοχείο πού είναι ἡ Εκκλησία.

           Στα πανδοχεία πήγαιναν οι άνθρωποι με τα ζώα τους.

           Στην Εκκλησία έρχονται οι άνθρωποι με τα πάθη τους και εκεί θεραπεύονται και αποκτούν την υιοθεσία.

           Εκεί μεταλαμβάνουν το σώμα και το αίμα Του. Εκεί απολαμβάνουν την ευσπλαχνία και την αγάπη Του.

           Αυτός έπηξε την Εκκλησία, Αυτός επιμελείται προσωπικά  όλα τα τραύματά μας.

          Τα πήρε στο σώμα Του, τραυματίστηκε ὁ ίδιος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού.

           Παραμένει επί του σταυρού με ανοικτά τα χέρια του περιμένοντας κάθε πονεμένο, τραυματισμένο, δυστυχισμένο.

           Δίνει εντολή στον πανδοχέα, τους Αποστόλους, τους Ιερείς και διδασκάλους να επιμεληθούν τον τραυματία.

           Τους δίνει προς τούτο τα εφόδια τα δύο δηνάρια την Παλαιά και Καινή Διαθήκη επαγγελλόμενος την πολλαπλή μισθαποδοσία.

          ΠΡΟΣΟΧΗ

          ‘’ ἐν τῶ ἐπανέρχεσθέ με’’

          ΘΑ ΞΑΝΑΡΘΗ.

                                                                              Ἀθανάσιος Κατσίκης

                                                                                   ἀρχιτέκτων